‘Waarom Amerika’s grootste schrijver ermee stopt.’

Afgelopen november werd bekend dat Philip Roth, Amerika’s meest gelauwerde auteur, ermee stopt.

De schrijver die werd besmuikt wegens zijn kritische verhalen over de joodse gemeenschap, die een schandaal veroorzaakte met zijn roman over een hormonale, obsessief masturberende tiener, die met zijn Amerikaanse trilogie in de jaren negentig zichzelf als chroniqueur (en geweten) van zijn eeuw neerzette, die permanent een kiekeboe-spelletje speelde met zijn lezers . In een interview met een klein Frans blad vertelde Roth dat hij geen zin meer had in het worstelen met fictie. Hij was er wel klaar mee.Toen het interview door de wereldpers werd ontdekt, duikelden journalisten over elkaar heen om Roth naar zijn beweegredenen te vragen. Hij vertelde het aan The New York Times: nadat hij zijn laatste roman had voltooid, Nemesis, in 2010, herlas hij zijn favoriete schrijvers, Dostojevski, Joseph Conrad, Toergenjev, Hemingway en Faulkner, en herlas daarna al zijn eigen romans. Niet slecht, vond hij, maar hij wist dat hij er niets aan toe te voegen had. Tachtig wordt hij dit jaar; zijn gezondheid is goed, hij sport regelmatig. ‘Ik heb niet langer het uithoudingsvermogen om de frustratie aan te kunnen. Schrijven is frustratie – een dagelijkse frustratie, om niet te zeggen vernedering. Het is net als honkbal: twee van de drie keer sla je mis.’