Waarom hebben we dán een Kinderrechtenverdrag?

Drie kinderen (14, 10 en 5 jaar oud) die in Nederland zijn geboren en getogen zijn opgepakt, opgesloten in een detentiecentrum en vervolgens op een vliegtuig gezet naar een voor hen vreemd land dat ze zich nu eigen moeten maken. Ja, dit gaat over het Oekraïense gezin Andropov uit Culemborg, dat het akelige beleid van Nederland de afgelopen tijd weer een gezicht gaf.

In het kort: moeder Olga en vader Viktor zijn van oorsprong Russisch, maar woonden in Oekraïne, het land dat ze zeventien jaar geleden verlieten omdat ze zich er niet meer veilig voelden. Ze kwamen in Nederland terecht, waar ze geen verblijfspapieren hadden en dus onder de radar van de instanties een klusbedrijf begonnen en drie kinderen kregen. Hoewel Arina (5), Denis (10) en Maksim (14) geen burgerservicenummer hebben, werden ze wel toegelaten op school en konden ze ook naar een huisarts als ze ziek waren. Tot bij een controle in 2013 bleek dat de vader van het gezin een vals Pools rijbewijs had en het echtpaar als vreemdeling werd geregistreerd. Sindsdien hebben ze op verschillende gronden geprobeerd om in Nederland te mogen wonen en werken, maar dat is niet gelukt. Met als resultaat de uitzetting afgelopen weekend.

Natuurlijk kun je aanvoeren dat de ouders bewust risico’s hebben genomen door in Nederland te blijven terwijl ze wisten dat het niet mocht; gegokt en verloren zou je kunnen zeggen. Maar wat kunnen die kinderen daaraan doen? De hele zaak werpt opnieuw de vraag op waarom we überhaupt een Kinderrechtenverdrag hebben als we kinderen die hier zijn geboren (en waarvan er één al in de brugklas zit) terugsturen naar een voor hen vreemd land. Hoe vaak moeten we deskundigen, kinderrechtenorganisaties, het VN-Kinderrechtenverdrag en de Kinderombudsman aanhalen, die allemaal zeggen dat het helemaal niet kan, kinderen na vijf jaar weghalen uit hun omgeving, omdat ze in die tijd ergens geworteld raken, ongeacht wat hun ouders hebben gedaan. Van hoeveel Mauro’s, Lily’s, Mary’s, Arina’s, Dennissen, Maksims en kinderen van wie we de naam nooit te horen krijgen moet het leven nog volledig overhoop gegooid worden voordat we iets gaan doen aan dit compleet idiote beleid?

Het zou goed zijn als de overheid zich aan de morele plicht houdt om voor kinderen te zorgen

Het verhaal van de Andropovs brengt ook weer aan het licht hoe ongedocumenteerden in Nederland moeten leven. De vader had een ‘zwart’ klusbedrijf met alle onzekerheid die daarbij komt kijken, want welke andere mogelijkheden had hij zonder papieren? De ouders mochten niet werken en konden geen gebruik maken van de sociale voorzieningen in Nederland. Dus ook geen uitkering of kinderbijslag of andere toeslagen waar anderen wél recht op hebben.

Het zal juridisch allemaal wel kloppen, het opsluiten en vervolgens uitzetten van een gezin met drie kinderen, de rechtbank in Utrecht bepaalde immers dat het mocht. Maar waarom zou je het in hemelsnaam doen? Dat staatssecretaris Mark Harbers van Justitie en Veiligheid geen gebruik wilde maken van zijn discretionaire bevoegdheid, zoals hem per brandbrief werd gevraagd door de Culemborgse burgemeester Gerdo van Grootheest, is moeilijker uit te leggen. Waarom eigenlijk niet, behalve dat het ‘de regels zijn’ en het een precedentwerking zou hebben? Het zou goed zijn als de overheid zich aan de morele plicht houdt om voor kinderen te zorgen, zeker als die hier zijn geboren en getogen. Als het binnen vijf jaar niet lukt om een gezin uit te zetten, gewoon uw verlies nemen, meneer Harbers, en kinderen die misschien niet het geluk hebben dat de ouders in Ede zijn geboren toch in hun vertrouwde omgeving laten opgroeien.