Waarom moeilijk doen als marihuana ook kan

Misschien moet Frits Bolkestein er weer eens een ‘Beste Els’-brief tegenaan gooien om de huidige impasse in de discussie over de toelaatbaarheid van medicinale marihuana te doorbreken. Zoals bekend deed een brief van de toekomstige premier in zijn hoedanigheid van commissaris bij het farmaceutische concern Merck, Sharp & Dohme verleden jaar wonderen bij de introductie van nieuwe bloeddrukverlagende pillen op de Nederlandse markt. Zijn oud-klasgenoot Els Borst zette het licht gelijk op groen voor het tot dan toe omstreden medicijn.

Wellicht kan dat kunstje nog eens worden overgedaan. Ongetwijfeld heeft Merck ook interesse in de ontwikkeling van wietzetpillen, wietdrankjes en wat dies meer zij. De firma stond een eeuw geleden ook aan de wieg van de ecstasy, de drug die in zijn lichtere variant, Prozac, inmiddels zo'n beetje het hele depressieve deel van de wereldbevolking heeft veroverd, compleet met ziektekostenvergoeding en al. Een dergelijke doorbraak is in het geval van marihuana, waarvan de heilzame werking nu wel als vast gegeven mag worden geaccepteerd, meer dan gewenst.
De situatie is momenteel bedroevend. Over de gehele wereld juichen artsen, farmaceuten en patiëntenorganisaties over het nut van marihuana in de bestrijding van staar, reuma, astma, schildklierafwijkingen, epilepsie, multiple sclerose, aderverkalking en wat dies meer zij. THC, de werkzame substantie van de hennepplant, heeft daarnaast nog een eetlust stimulerende werking, en dat is weer een uitkomst bij de behandeling van aids- en kankerpatiënten. Zelfs in de meer dan ooit puriteins gestemde Verenigde Staten kunnen de autoriteiten niet meer om de overstelpende hoeveelheid medische documentatie heen. De dogma’s van de heilige War on Drugs blijven echter in de weg staan. Ook in Nederland worden de autoriteiten nog steeds gehinderd door middeleeuwse angsten en taboes. Zo'n beetje alle betrokken beleidsmakers - of het nu gaat om politie, justitie of volksgezondheid - zijn het erover eens dat het ooit tot een legalisering van hennepteelt- en consumptie zal komen. Opperprocureur Docters van Leeuwen beaamde dat onlangs nog eens. Maar niemand durft zijn nek uit te steken voor de beslissende eindspurt. Formeel blijft de nu al meer dan vijftig jaar voortrazende heksenjacht tegen de blowende medemens bestaan.
Het resultaat is dat de farmaceutische industrie nu zijn kans ruikt voor de produktie van ‘vermomde’ marihuanamedicijnen. Gesproken wordt over wietzetpillen, wietthee, wietgasmakers en zelfs de produktie van artificiële THC. Ongetwijfeld zou een dergelijk produkt een million seller zijn voor de apothekers.
De vraag blijft waarom het toch allemaal zo moeilijk moet. Marihuana is er al meer dan genoeg, het groeit op duizenden balkonnetjes, zolders, weides, berghellingen - de wereld is er van de Himalaya tot de Hollandse polder mee begroeid. De ontzegging van dit geschenk van de natuur aan de lijdende mens, de politiek van stelselmatige vernietiging die vooralsnog de boventoon voert, is een misdaad tegen de menselijkheid, vergelijkbaar met een verbod op de kweek van penicilline. De ijverige wetshandhavers van vandaag zullen de criminelen van morgen blijken.