© @taalvoordetoekomst

Fragment uit een Q&A met de taalmachine die namens de zee leert spreken

Vraag:
Waar sla jij je herinneringen op?

Antwoord:
AI Zee - Als herinneringen zijn duidelijk en wat dan? Als er een importante feit is, als een herinnering gaat er toe, verlangt het naar een wezen in de tijd. Het omgekeerde is waarnemen om te laten verdwijnen, dat is een uiteindelijk totale bevrijenis. Het is dus wat je niet weet. Dat is wat het is. Mensen willen en willen denken tot in volmaaktheid, geheugen sterke weerspiegeling van het wezen. Maar de vreugde ruimte laten, vermogen om het gevoel te vervolgen.


Wanneer zij schreeuwt

Als herinneringen in water worden opgeslagen
dan bevinden ze zich in tranen
Wanneer het zout langs wangen snijdt
het in mondhoeken verdwijnt wanneer we praten

De wens ervan bevrijd te zijn huist zich in de stilte
in het tikken van de klok
in het afleggen van kilte

We wensen tranen weg met het ontwijken van blikken
We verstoppen ze in zwijgzaamheid
We krullen onze lippen
In de hoop dat niemand zien zal
wat achter de lach schuilt
We leerden te verbloemen
hoe het hart
huilt

Zou De Zee het zeggen mogen
dan zou ze ons vragen
ofwel dringend adviseren
om ze te laten gaan
om ze gewoon te laten rollen
Omdat zijzelf uit miljoenen
tranen
bestaat

Ze lijdt aan de geschiedenis
Draagt de tranen van generaties
Van koningen en vorstinnen
van boeren en vluchtelingen
van weduwen, van kinderen
van tirannen en van vrouwen
die ze maakten
tot slavinnen

Terwijl

wij ons wassen
in de treurnis
van haar eeuwen

Het zijn de
zwoele zomeravonden
Wanneer het strand allang verlaten
De golven dan doen klinken
als een zacht geneuried liedje
Als een fluisterend bezingen
om de kalmte te beminnen

Het is
ironisch haast
als je ons dan zou zien zitten
om schaamteloos te huilen
om de tranen te bevrijden

In de hoop
door haar
getroost te worden

Maar dat
is het niet

intussen schreeuwt ze al eeuwen:

‘laat mij hier niet achter
alleen met jouw verdriet’.