‘want mijn dani is voor mij de kampioen!’

Het ochtendblad voorspelde een risicowedstrijd waarbij wellicht doden en gewonden zouden vallen, een wedstrijd die als een vingeroefening voor de aanstaande Europese kampioenschappen wordt beschouwd, het toernooi waarbij de fans, aldus een bericht op Internet, van plan zijn bazooka’s en andere lichte vuurwapens in te zetten.

‘Anders is het voor ons een afgang voor het oog van de hele wereld’, aldus een woordvoerder van de hooligans.
'Ik vind dat wij als hooligans de morele plicht hebben ons land tegen de yanks, de kankermoffen en de Limburgers te verdedigen’, aldus een zijner collegae, mede sprekend namens het stadsdeel Zuid-Oost.
Aldus werd er een prikkelend klimaat geschapen rond de wedstrijd Ajax-Fortuna Sittard, getuige de Rode Kruis-auto’s en overvalwagens naast de zuidingang van de Amsterdam Arena.
Al spoedig werd duidelijk dat de wedstrijd in dít opzicht enigszins teleur zou stellen. In het voor de bezoekers gereserveerde vak, van de rest van de toeschouwers afgeschermd met staaldraad en afweergeschut, zat een handjevol Limburgers te rillen boven hun cheeseburgers en alcoholvrije blikjes bier. Tamme leeuwen, een takje bronsgroen eikehout achter het oor gestoken. Waarom waren zij eigenlijk naar de grote stad gekomen? Het was immers van meet af aan duidelijk dat hun ploeg kansloos was tegen de gastheren, de club die sinds jaar en dag van seizoen tot seizoen de vaderlandse voetbalcompetitie domineert, zelfs die ene keer dat zij door list en kuiperij per ongeluk op de zesde plaats op de ranglijst is beland.
Het was een gezellige drukte in skybox 326 7, de plaats waarop De Groene Amsterdammer zijn sponsors, adverteerders en andere relaties pleegt te ontvangen. De speciale gast van de avond was een sportlievend lid van het Koninklijk Huis dat om begrijpelijke redenen anoniem wenste te blijven. Als altijd was de catering dik in orde: uitgesneden zalm, verse gazpacho, een geurige schotel saté, twee schalen sushi’s, diverse kazen en worsten en een halve kreeft de man, het een en ander overgoten met de beste champagne. Het sportlievende lid van het Koninklijk Huis, dat om begrijpelijke reden anoniem wenste te blijven, dronk trouwens champagne-rosé, want dat is hij nu eenmaal gewend.
Er was de betreffende zondag een extra reden om ons naar de hoofdstedelijke voetbaltempel te begeven: de huldiging van de vijfentwintigduizendste abonnee op het gereputeerde weekblad. Hem was, samen met zijn echtgenote, een feestelijk weekeinde Amsterdam aangeboden, bestaande uit een nacht logies in Grand Hotel de l'Europe, inclusief vijfgangendiner, een bezichtiging van de redactieburelen aan het Westeinde, een bezoek aan de Aldi-vleugel van het Stedelijk Museum en vervoer - per limousine - naar de Arena, waar loco-burgemeester Harry Groen vanuit de middencirkel een kleine toespraak hield over het belang van de vrije pers in een open, democratische, pluriforme samenleving, een toespraak die helaas werd overstemd door het blaasensemble De Dwarspoepers, dat de Limburgse gasten hadden meegenomen ter versterking van het moreel.
Tevergeefs. Weliswaar schopte Fortuna Sittard er al na een paar minuten per ongeluk eentje in; dat was een misverstand dat reeds een aanval later door de Amsterdammers werd rechtgezet.
Wij bekeken het spektakel vanuit de comfortabele, blauwbeklede zetels, glas in de hand, knakje tussen de lippen. Vooralsnog was er van de voorspelde onlusten niets te merken. Vreedzaam wapperde de Marokkaanse vlag naast de davidster. In het begin viel er nog enig agitatorisch geroep ('Boeren! Boeren!’) te signaleren in het vak waarin de Amsterdamse F-side is ondergebracht, hetgeen al snel verstomde nadat de boosdoeners streng via de omroepinstallatie waren toegesproken.
Voor de rest was het louter luxe. Een dienster droeg onvermoeid de spijzen en wijnen aan en toen zij merkte dat die wijnen ons twee doelpunten later de neus uitkwamen, bleek zij waarachtig nog ergens een flesje malt whisky te hebben staan. De Arena, het is inderdaad een stadion dat op de moderne tijd is toegesneden. Inclusief de roterende reclameborden langs de zijlijn. Die werkten - althans op mij - trouwens contraproductief. Ik begrijp best dat zo'n sportpaleis ergens van gefinancierd moet worden. Niettemin, nooit vlieg ik meer met Martinair, al mijn leven verzeker ik mij niet bij Nationale-Nederlanden en speel ik niet meer in de Staatsloterij, al zal ik van de honger sterven. Hans Verkerk Keukens? Laat Hans Verkerk maar barsten, samen met Blokker, de Melkunie, Mitsubishi Motors en Canal +. Trouwens, Blokker is Blokker niet meer, melk lust ik niet, auto rij ik niet en ik ben zeker niet van plan ooit naar de zender Canal + te kijken, dus wat mij betreft zijn al die peperdure reclamegelden in het water gegooid.
Het gold, had ik de indruk, voor het merendeel der ingezetenen van onze skybox. De Groene is ongetwijfeld een krant met veel sportieve belangstelling. Tot een zekere grens. Er zijn tenslotte méér dingen tussen hemel en aarde dan de buitenspelval en de achterwaartse dribbel. Wij hadden nog een halve tweede helft te gaan of er ontspon zich onder de aanwezigen al een intellectueel debat over het voor en tegen van seks voor, na of tijdens de wedstrijd, een debat dat een der komende edities van deze krant zijn weerslag zal vinden in een diepgaand essay.
Maar wat een heerlijke avond! 'Ik weet heus niet wie de wedstrijd heeft gewonnen, maar mijn Dani is voor mij de kampioen!’ (Louis Davids). Trouwens, wist ik, ik kon het nog altijd mijn beide zoontjes vragen, die in dinky-toyformaat op de tribune tegenover onze skybox zaten te genieten. De winnaar was, denk ik, de thuisclub, getuige het feit dat na het laatste fluitsignaal de triomfmars uit Aïda uit de luidsprekers schalde, een compositie van de levenslange Juventus-fan Giuseppe Verdi. Er was uiteindelijk nog wat vuurwerk bij wijze van huldiging van een gewezen Ajax-doelman, die in zijn hele carrière nog geen bal schijnt te hebben laten passeren. En wat kletsmeieren ze toch over die hooligans? Niets van gemerkt. Vreedzaam stroomde het stadion leeg, terwijl wij, in 326 7, nog een laatste glaasje Glennfiddich namen. Het enige incident, meldde de regiopolitie Amsterdam-Amstelland later, vond plaats op het perron Ganzenhoef, waar een randgroepjongere zich bij het betreden van de metro een buil schijnt te zijn gevallen.