Warm

Vorige week was ik in Frankrijk te logeren bij een vriendin, samen met drie andere dierbaren. Niks bijzonders en zeker niet om over te schrijven, ware het niet dat het zo gezellig was, maar daar heeft u niks aan. Ik ga niet leuteren over glaasjes wijn of gezellige marktjes of enorme supermarkten.

Waarom zit het onderwerp dan toch zo voor in mijn hoofd dat de computer erover bericht? Vanwege het weer? Het is dit jaar wel lekker om een week ergens te zijn waar het te warm is om in de zon te zitten en waar je in de schaduw ook bruin wordt. ’t Interesseert me alleen niet echt meer of ik verbrand of niet, die bezetenheid is met de loop der jaren verdwenen.
Vanwege het landschap en het uitzicht? Mooi, daar niet van, maar ik ben een echt asfaltmens. Het is heerlijk om terug te zijn in de stank van benzine en het rottige gedrag van de rondvaartboten.
Vanwege de achttien boodschappen die er op mijn antwoordapparaat stonden bij thuiskomst? Vanwege de vertraging die de Thalys had? Vanwege de junks in de TGV in Frankrijk? Vanwege een heerlijke lunch in Parijs? Vanwege mijn verbazing dat er vorige week geen stukje van mij in dit blad stond terwijl ik er wel eentje had ge-e-mailed?
Allemaal onbelangrijk. De grote stapel post die op me ligt te wachten stelt me gerust. De volle agenda die op tafel ligt maakt me tevreden. De telefoon die meteen begint te gillen geeft me een gewenst gevoel. Waarom schrijf ik hierover?
Ik ben een ziekelijke workaholic. Heerlijk.