POPMUZIEK

Warmte in de kou

Zola Jesus

Ze noemt zichzelf Zola Jesus. Ze studeert dan ook filosofie aan de universiteit van Wisconsin-Madison. Ze kleedt zich afwisselend in maagdelijk wit en existentialistisch zwart. In interviews vertelt ze dat ze vroeger graag alleen was. Ze geeft haar platen titels met gewichtig klinkende woorden als Stridulum en Valusia. Het levert de 23-jarige Nika Roza Danilova in ieder geval zowel de nodige aandacht als de schijn van pretenties op.
Haar muziek dan. Ze heeft met een op haar zolderkamer opgenomen debuutplaat en twee EP’s sinds 2009 een aardige productie en ze liet horen dat ze talentvol was. Het recente Conatus is daar een bevestiging van. Ook op deze tweede langspeler valt Danilova in eerste instantie op door haar karakteristieke donkere stem en een gedragen manier van zingen. Eentje die intrigeert en soms irriteert, omdat ze te monotoon klinkt of met wel erg veel opgewekt drama. Dat laatste heeft ze wellicht overgehouden aan haar jeugddroom om operazangeres te worden. De melancholie en wanhoop die ze soms naar voren lijkt te brengen komt dan vooral wat theatraal over. Zo zingt ze in Hikikomori over ‘blisters on my hands’, waarbij je eerder denkt dat het heus wel weer goed komt dan dat het echt verontrust, ondanks de overtuigend unheimische muziek. Dat de emotie niet altijd overtuigt maakt Zola Jesus vooralsnog minder urgent dan artiesten als Fever Ray of EMA met wie ze de nodige raakvlakken in stijl heeft.
Ze past meer bij de stemmige pop van een band als het Britse The xx. Ze heeft het gebruik van elektronica, invloeden van jaren-tachtigsynthesizerpop en de focus op sobere sfeerpaletten met ze gemeen. Zola Jesus heeft ook die bijzondere combinatie van afstandelijkheid en warmte. Die zit in haar stem en in haar muziek. Vessel lijkt met zijn ingetogen pianoaanslagen en melancholie-om-je-in-te-wentelen bijna een oude Talk Talk-klassieker. Ondanks de weinig opbeurende tekst is In Your Nature met zijn aanstekelijke beat meer een nummer voor op de dansvloer dan op de koptelefoon.
'Warmte vinden in de kou’, zo kenmerkt ze haar muziek zelf, waarbij ze de vergelijking trekt tussen de situatie waarin ze haar eerste opnames maakte: knus thuis op haar warme kamer, met de winterkou buiten de deur. Met te veel comfort om echt te kunnen lijden, zo lijkt het. Verstandelijke weemoed vermoedelijk, die met de jaren zal afzwakken. Haar gemoed blijkt ook nu al te verbeteren, want op Shiver laat ze je weten: 'Hey end of the world, I won’t be there tomorrow.’ Hopelijk zet die ontwikkeling zich door, want het is zonde om met dat talent alleen dit soort quasi-diepzinnige platen te maken die iets te makkelijk op het gevoel spelen.

Zola Jesus, Conatus, label: Transmissions/Konkurrent. Zola Jesus speelt zaterdag 26 november op het Le Guess Who-festival in Tivoli, Utrecht