Wat moet de volkskrant van het vlaams blok?

Karl van den Broeck is redacteur van De Morgen.
Een halve pagina kreeg Alexandra Colen afgelopen maandag in de Volkskrant om uiteen te zetten waarom het Vlaams Blok geen extreem-rechtse, fascistische of neo-nazistische partij is, maar juist een dam tegen dergelijke excessen.

Toegegeven: tegenwoordig klinken de leiders wat beschaafder. Maar zijn ze dat ook? ‘Het Vlaams Blok streeft naar een Vlaamse republiek waarin geen plaats is voor islamieten en negers.’ (Karel Dillen in de NRC van 12 mei 1990.) 'Het beste middel om een einde te stellen aan vreemde lingenhaat bestaat uit het wegnemen van de bron van alle kwaad: de massale aanwezigheid van niet-integreerbare vreemdelingen.’ (Filip Dewinter in Weg met Ons?, 1991).
Colen wil ons doen geloven dat het Vlaams Blok eigenlijk niet verschilt van de degelijke conservatieve partijen die we al eeuwenlang kennen. Ze legt uit dat de verwarring is ingegeven door het feit dat het Vlaams Blok ook een nationalistische partij is, en precies dat woord roept misplaatste associaties op met een man als Le Pen. Dewinter en Le Pen staan als politici 'met verschillende overtuiging’ toevallig op een foto, weet zij. Dit terwijl de jarenlange samenwerking tussen het Vlaams Blok en Le Pen enkel werd stopgezet omdat extreem-rechts te weinig stemmen haalde voor het Europees Parlement om weer een fractie te vormen.
Het Vlaams Blok heeft niets met het Nederlands Blok, de Centrumdemocraten of de Centrumpartij te maken, schrijft Colen. Waarom probeerde Dewinter dan jarenlang de Nederlandse 'bruine’ splinters in een blok te verenigen? En waarom verleende het Vlaams Blok jarenlang steun aan Nederlandse extreem-rechtse partijen?
De bekendste Vlaams- Bloktekst is het zeventig- puntenprogramma uit 1992. Daarin wordt uit de doeken gedaan hoe de niet-Europese vreemdelingen van het Vlaamse grondgebied moeten worden verwijderd: eerst de illegale, criminele en werkloze vreemdelingen, daarna alle eerste-generatievreemdelingen, en in laatste instantie ook de vreemdelingen van de tweede en derde generatie. Anno 1996 maken deze punten nog altijd deel uit van het Vlaams-Blokprogramma.
Colen wil daar niet van weten en dat heeft zo zijn redenen. Sinds 1992 willen partijen met een conservatieve vleugel als de VLD en de CVP niet samenwerken met het Vlaams Blok als die partij de mensenrechten niet respecteert. Dewinter droomt echter hardop van het samengaan van extreem-rechtse en traditioneel-conservatieve partijen. Daarom moeten de scherpe kantjes van het Vlaams- Blokprogramma worden verdoezeld en moeten de Alexandra’s Colen in stel ling worden gebracht.
Alexandra Colen zegt geen onvertogen woord in haar stuk. Maar ze liegt wel. Door weglating. Om haar geheugen en dat van de Volkskrant op te frissen: eind 1991 stelde Karel Dillen voor 'alle journalisten voor het kanon te zetten’, en eind 1992 zei Dewinter 'dat de dag komt dat we hun de rekening zullen presenteren’. Wilde de Volkskrant zich alvast verzekeren van een gunstige behandeling?