Wat nou openheid?

Het geloof van de burger in de democratie - even was er een sprankje hoop. De film De keuken van Kok liet kortgeleden fraai zien hoe het campagneteam van de PvdA functioneert. Als rode draad door de docu-soap loopt het verhaal van Lennart Booij die een speech voor Kok schrijft en deze steeds weer met rode strepen terugkrijgt. Maar Booij durfde wel voor lul te staan. Met mede-Niet Nix'er Van Bruggen was hij pleitbezorger van de film: openheid! Maar: geen Niet Nix en meteen gaat het fout.

Op het partijcongres dienen de Jonge Socialisten een motie tegen Melkert in. Ze stellen voor om - conform het regeerakkoord - uitgeprocedeerde asielzoekers wél tijdelijke opvang te bieden. In de wandelgangen tonen de gewestelijke kaders zich positief. Ook prominente partijleden als Jan Pronk, Jeltje van Nieuwenhoven en Hedy D'Ancona zijn enthousiast. Dan sluit de partijtop de gelederen. Omar Ramadan, voorzitter van de Jonge Socialisten, wordt benaderd door diverse partijbonzen - Melkert, Job Cohen, Wiersma, zelfs Kok schiet hem even aan. Ramadan: ‘Er is inderdaad enige druk op ons uitgeoefend om de motie in te trekken. Want die zou het imago van de partij schaden. Ze hebben ook nog geprobeerd een compromis met ons te sluiten en een gezamenlijke motie te maken. Ik begrijp dat ook wel. Was onze motie aangenomen, dan was dat slecht voor Melkert. Werd-ie niet aangenomen, dan levert-ie toch slechte publiciteit op voor de partij. En inderdaad, dat is ook gebeurd.’ Want uiteindelijk dient het bestuur een tegenmotie in en die wordt aangenomen. Wat nou openheid? Asielzoekers en dan de discussie proberen te dempen - om 'het imago’. Gatverdamme wat eng. Onder Booij en Van Bruggen was dat niet gebeurd.