Wat nu?

Nu de Franse kernproef een feit is en de reactie van de zee die ik op de televisie zag heeft aangetoond dat het woord ‘ondergronds’ een farce is, vraag ik me af of het woord ‘milieu’ nog wel dezelfde betekenis en inhoud kan hebben als hiervoor.

Hoe kun je een kind leren dat de strijd tot behoud van een leefbare wereld door moet gaan, bijvoorbeeld door een fles naar een bak te brengen, mee te doen aan het scheiden van huisvuil en niet met vervuilende vliegtuigen of milieuverpestende auto’s te reizen, als tegelijkertijd een land een kernproef doet waarvan de gevolgen voor mens en milieu niet te overzien zijn? Als je op de televisie kunt zien dat er een enorme golf ontstond en dat de zee helemaal wit werd, zodat je zeker weet dat alles wat daar zwom en leefde vernietigd is? Moet ik me werkelijk nog druk maken om de verpakking van mijn wasmiddel en de samenstelling ervan als ik weet dat de onderzeese consequenties van de kernproef verschrikkelijk zullen zijn? Het is toch niet meer uit te leggen.
Een internationale boycot van een land mag als dat land oorlogsdaden verricht die niet deugen, maar een internationale boycot van Frankrijk zal er wel niet komen, het zal wel bij individuele of lokale pogingen blijven, terwijl je weet dat deze handeling van Frankrijk wellicht verstrekkender gevolgen heeft voor het leven dan een oorlog ergens, hoewel je deze dingen natuurlijk niet kunt vergelijken.
Wat er in het voormalig Joegoslavie gebeurt is ook niet milieuvriendelijk en toch van een ander kaliber dan een welbewuste, zogenaamd wetenschappelijke, zogenaamd ondergrondse, vernietigende proef.
Chirac, het monster.