Wat vrouwen willen

Met porno is het net als met humor, wat mij betreft dan: als het ervoor gemaakt is, is er weinig meer aan. Ik hou niet van bedachte grappen, en ik ken geen opwindender boek dan Knielen op een bed violen vanaf het moment dat de schoondochter haar intrede doet, of het zou Nothing Natural moeten zijn, van Jenny Diski.

Medium acd8cc385ff06a4f513ba3c7da12e38ex200

Aan E.L. James’ Vijftig tinten-_trilogie ben ik begonnen, maar ik bleef er al na twintig pagina’s in steken. Ik kijk er niet op neer, maar het verveelde me. Het meisje is te onnozel, de man is te knap, om de zin staat er ‘tjeempie’ of ‘lieve help’. _Gordon van Edith Templeton is in dit genre zo onvergelijkbaar veel eh… woester, maar toen het hier opnieuw werd uitgegeven, in 2003 (het stamt van 1966, en toen verscheen het nog onder pseudoniem), hoorde ik er eigenlijk niemand over. Des te beter trouwens, want een andere voorwaarde voor genietbaarheid is exclusiviteit. Het feit dat E.L. James zowel in Amerika als in Engeland als in Nederland de bestsellerlijst aanvoert, maakt me niet bepaald nieuwsgieriger. Alsof ik ook iedere avond een Big Mac naar binnen zou willen schuiven, op de SP zou stemmen. Dit klinkt snobby’er dan ik het bedoel, maar de meeste boeken die de verkooplijst aanvoeren interesseren me niet. Waarom zou ik iets lezen alleen maar omdat kennelijk iedereen het aan het lezen is?

Sinds afgelopen vrijdag weet ik het antwoord daarop: omdat je niet meer kunt aanzitten aan een diner, in welk gezelschap dan ook, of de hamvraag rijst. Waarom houden alle vrouwen van Fifty Shades of Grey? Onderliggende vraag: is dat dan wat de vrouwtjes willen? Waarbij die laatste vraag overigens niet echt onderliggend is, en ook niet echt een vraag. Eigenlijk is de kwestie: aha, dus vrouwen willen toch gewoon maar één ding, het is hard en het is groot en het staat niet op de Dam.

Ik baal van die Fifty Shades, maar ik snap zelf nog niet helemaal waarom. Het heeft er in ieder geval mee te maken dat ik vrijdag geen snedig antwoord op de kwestie had. Inderdaad: is dit toch wat vrouwen willen? Overweldigd worden door een duistere kracht, part noch deel hebben aan de actie, ogen dicht, snaveltje toe? Ooit kwam de onthulling dat vrouwen stiekem fantaseerden verkracht te worden door een anonieme geweldenaar, vervolgens gingen er zo’n dertig jaar heen met dit beeld te nuanceren, en nu dit weer.

Fifty Shades komt ook nog es niet bepaald alleen. Gisteren viel een ander eerste deel van een trilogie op mijn deurmat: Verslaafd aan jou, van Sylvia Day. ‘Intens, duister en sensueel, voor de liefhebbers van Vijftig tinten grijs’ staat in de aanbiedingsbrief. Ik sla een willekeurige pagina op: ‘Wauw. Gewoon alleen maar… wauw.’

Uitgeverij De Bezige Bij komt dit najaar met een bekentenisachtige roman van een vrouw die erachter is gekomen dat ze toch ook het liefst fulltime op haar rug wil liggen. Van alles geprobeerd, werken, kunst kijken, Europa, kinderen baren, maar ja, dan toch hier op uitkomen. Neem me, neem me hard. Het is geen schande, en er zijn ergere dingen om op uit te komen, maar om het nu te brengen als de oplossing van het wereldraadsel?

Vrouwen zijn moe van hun mannen die de afgelopen decennia hebben geleerd gedienstig aan hen te zijn. En dus zoeken ze een ‘jerk’. Aldus sprak de Engelse schrijver Julian Barnes aan het eerder genoemde diner afgelopen vrijdag, te zijner ere georganiseerd omdat hij de volgende dag in Amsterdam de Europese Literatuurprijs zou krijgen voor Alsof het voorbij is. Hij lachte er smakelijk bij, duidelijk opgelucht dat hij niet meer hoefde te opteren voor de rol van ‘nice boyfriend’ noch die van ‘jerk’, maar zich alleen maar verder hoefde te bekwamen in die van Gevierde Beminnelijke Schrijver.

Even ervoor had hijzelf de vraag opgeworpen naar de reden van het succes van Fifty Shades, ook in zijn land. Het is raar met zo’n vraag. Alsof je als vrouw persoonlijk medeverantwoordelijk bent voor het succes. Óf je moet je zo snel mogelijk zien te distantiëren en zeggen dat je er niks aan vindt, óf je moet toegeven dat dit inderdaad precies is wat je opwindt. Óf je zegt gewoon niks, en schrijft drie dagen later een column.

‘Snap jij het geheim van dat succes?’ mail ik mijn vriendin die nooit verlegen zit om een snedige analyse.

Prompt komt het antwoord: ‘Volgens mij is het een legitimatie om de boeketreeks te lezen. Er is geen geheim. Het is toch weer begeerd worden/man verbeteren?’

Man verbeteren? Dat aspect had ik even gemist. Toch nieuwsgierig blader ik naar de laatste bladzijden van het derde deel. Waarschuwing: hier komt een plotspoiler van jewelste.

‘Hij grijnst en kust me weer. “Ik hou van u, mevrouw Grey.”

“Ik hou ook van jou, Christian. Voor altijd.”’

Fifty Shades blijkt Tjeempie in Driestuiverland. Waarom voel ik me nu ook nog ’s bedrogen?