Deze week

Week 10

Sans gêne

Een jongeman ontmoet een jonge vrouw. Hij raakt verliefd. Zij wordt zijn Aziatische schone. Ze is op rondreis door Europa en trekt verder naar Londen. Hij reist haar achterna. In het voorjaar van 2003 neemt hij haar mee terug naar zijn geboorteland. De twee willen samenwonen en de keus is gevallen op zijn land, Nederland. Hij vraagt voor haar een Mach tiging van Voorlopig Verblijf (MVV) aan. De aanvraag wordt afgewezen omdat zijn inkomen niet hoog genoeg is. Binnen drie weken, staat in de brief, kan hij beroep aantekenen. Dat doet de verliefde jongeman. Hij krijgt een ontvangstbevestiging met de belofte dat hij binnen tien weken uitsluitsel krijgt. Een half jaar later ontvangt hij uitsluitsel. Zijn beroep is niet ontvankelijk verklaard omdat de Raad van State in januari 2004 heeft bepaald dat beroep tegen een negatief MVV-advies onmogelijk is. Een ambtenaar schrijft: «Hoewel ik mij realiseer dat in mijn eerdere advies wel een rechtsmiddelenclausule was opgenomen, heb ik gelet op de uitspraak geen andere mogelijkheid dan uw bezwaarschrift niet-ontvankelijk te verklaren.»

In Nederland is zelfs de schijn opgeheven.

PS: Het verliefde stel is inmiddels gelukkig getrouwd en woont in Londen.

M/V

Een sterk vermoeden kan nu geverifieerd worden. Vertalen wij bovenstaand citaat uit de brief van de ambtenaar en voeren de vertaling vervolgens in bij The Gender Genie, dan kunnen we erachter komen of de brief door een man dan wel door een vrouw is geschreven. Op de site booklog.net wordt, volgens de makers wetenschappelijk onderbouwd, blootgelegd welke de sekse van de schrijver van een tekst is. Nu kunnen wij het mannetje van de brief ontmaskeren. Maar wat blijkt? Volgens de test uitslag is de briefschrijver een vrouw.

Amerikaanse censuur

Likkebaardend loeren ze naar hun beeldscherm. Ze lijden minstens aan het Asperger-syndroom. Continu zweven hun vingers boven de delete-knop van het toetsenbord, klaar om bij de kleinste buitensporigheid op die toets te rammen en zo de vruchten van noeste denkarbeid zonder scrupules in het niets te laten verdwijnen. Eindredacties. Veel schrijvers, journalisten en wetenschappers zien ze als botte censoren. Maar er is goed nieuws voor eind redactofoben: de VS hebben ze in de smiezen.

Daar is het voortaan verboden om manuscripten te bewerken die komen uit Iran of andere landen waartegen handelsbeperkende maatregelen zijn getroffen. Het herschikken van zinnen en paragrafen zowel als het verbeteren van syntaxis en grammatica staan voor het Amerikaanse ministerie van Financiën gelijk aan handel drijven met de vijand. In brieven die het ministerie aan uitgevers stuurde is alleen sprake van Iran, maar aangenomen wordt dat ook kopij uit andere landen waarvoor handelsembargo’s gelden (zoals Libië, Cuba en Zuid-Korea) niet meer vrij is.

Gevolg is dat Iraanse poëzie en literatuur niet kan worden vertaald en dat VS-wetenschappers nog maar moeilijk gebruik kunnen maken van materiaal van Iraanse collega’s, of die nu aanhangers van het regime zijn of niet.

Dodelijke kunst

In Londen wordt binnenkort het eerste kunstfestival voor terminale patiënten gehouden. De 250 deelnemers, lijders aan uiteenlopende ziekten, vertellen dat ze een andere blik op de wereld hebben gekregen. Dat mag clichématig lijken, zegt een 71-jarige deelneemster in een poging dédain en spotlust voor te zijn, maar het is nu eenmaal zo. «Alles vertraagt», zegt ze in The Observer: «Je merkt details sterker op en krijgt een andere verhouding met je omgeving. Het haalt de dingen weg die niet belangrijk zijn.»

Psychedelisch

Dr. Humphry Osmond, de bedenker van de term «psychedelisch», is afgelopen maand op 86-jarige leeftijd gestorven. Osmond publiceerde in 1952 The Doors of Perception, een rapport over hallucinerende middelen en gebruikte met Aldous Huxley onderzoeksmatig enkele malen mescaline en lsd.

De term «psychedelisch» komt uit een brief aan Huxley, die zelf de voorkeur gaf aan «phanerothyme», waarbij hij dichtte: «To make this mundane world sublime/ Take half a gram of phanerothyme.»

Franse worm

«Hoe rechtvaardigt u de anti-Franse beledigingen van The Sun, zoals bijvoorbeeld het ‹Chirac is een worm›, op de voorpagina van 20 februari 2003?» Deze vraag stelde Le Monde aan Trevor Kavanagh, chef politiek van de Engelse tabloid The Sun, die de Franse president overigens ook afbeeldde en beschreef als de hoer van Saddam Hoessein. Hij antwoordde: «De houding van Chirac tegenover de oorlog in Irak was abominabel, laf en gênant voor de Fransen. Europa heeft een morele schuld aan de Verenigde Staten, die het hebben bevrijd van het juk van de nazi’s. Frankrijk weigert die terug te betalen. Dit gezegd hebbende, denk ik niet dat The Sun anti-Frans is geweest. We hebben kritiek geleverd op president Chirac, maar niet op het Franse volk.»