Deze week

Week 11

Relaxen in Guantánamo Bay

«Ik heb geluk gehad dat ik er ben geweest. Nu mis ik het. Cuba was geweldig.» Aan het woord is de veertienjarige Asadullah, een Afghaanse jongen die veertien maanden zat opgesloten in Guantánamo Bay. The Guardian heeft hem opgezocht en thuis in Afghanistan vertelt Asadullah dat het wel jammer was dat hij en zijn ook vrijgelaten vriendjes maar een paar keer naar het strand zijn geweest, het snorkelen was er zo leuk. De jongens hebben veel gesport, Engels geleerd, hun eigen taal Pashto, Arabisch, diverse schoolvakken gevolgd en zelfs islam lessen gekregen. Zoals Asadullah het vertelt was het verblijf voorbeeldig. Ook zijn ouders zijn dik tevreden. Alleen, de jongens mochten van de Amerikaanse soldaten geen varkensvlees eten, want «ze waren erg streng over de islam».

Een communistisch dilemma

Zo veel mogelijk boeven zo lang mogelijk de cel in. Twee gevangenisdirecteuren onder vinden het nieuwe beleid van het kabinet-Balken ende II en zien dat dit averechts werkt.

Daar is Donner.

De minister van Justitie wordt geconfronteerd met een klassiek communistisch probleem. Communistische machthebbers wisten dat het volk beter af was zonder het kapitalisme, toch wilde dat onbewuste volk liever snelle auto’s en McDonald’s, waarop de communisten zorgden voor bananen en champagne tijdens de feestdagen. De gevangenisdirecteuren weten dat boeven lang, goedkoop en met karige reclassering opsluiten vaak niet werkt, maar toch wil het onwetende volk de boeven zo lang mogelijk op water en brood.

Daar is Donner.

Wat moet hij doen? Kiest hij partij voor de gevangenisdirecteuren, dan wordt het aantal boeven uiteindelijk kleiner maar is het volk ontevreden. Krijgt het volk zijn zin, dan komen er op de lange duur meer boeven op straat. Donner doet het laatste. Hij ontslaat zijn criticasters en voert de wraak uit van het volk, in plaats van het champagne en bananen te geven.

Donner is een slechte communist.

Romantische terrorist

Lang voordat Hollywood Arabieren als valse pygmeeën met een theedoek ging afbeelden, was de Arabische schurk een romantische boef wiens archetype werd vertolkt door Rudolph Valentino in The Sheick. Terrorist Carlos «de Jakhals» probeert de traditie op te pikken en liet afgelopen week tweemaal van zich horen. Nadat hij door de Franse geheime dienst uit Soedan werd ontvoerd, zit de pro-Palestijnse Carlos een levenslange gevangenisstraf uit wegens de moord op twee Franse agenten en een informant. In de cel trouwde hij, met een moslimceremonie, zijn advocate Isabelle Coutant-Peyre. In haar deze maand te verschijnen autobiografie openbaart ze de liefdespoëzie van haar jakhals. Carlos droomt van het ontdekken van haar bergen en valleien. Hij is jaloers op de zon die haar bruint. Op de schaduw die haar liefkoost. Op haar lakens die hem niet bedekken. En op haar benen die niet verstrengeld zijn met de zijne.

Tevens stond afgelopen week een luchthartige ingezonden brief in The Herald Tribune. Die krant had gemeld dat Carlos en handlangers in 1975 elf Opec-ministers kidnapten uit een Weens hotel. In de brief staat dat dit niet klopt: «We captured the ministers in conference at the extraterritorial OPEC headquarters and not at the Hilton Hotel, where they were expected for a cocktail party.» Was getekend: «Carlos» (Ilich Ramírez Sánchez), Maison Centrale, Saint Maur, France.

McBuikpijn

Een fraai staaltje participerende journalistiek komt van de Amerikaanse filmmaker Morgan Spurlock. In een poging te achterhalen of McDonald’s inderdaad zulk voedzaam eten voorschotelt als het beweert, at hij een maand lang bij de fastfoodketen. Resultaat: twaalf kilo erbij, een hoger cholesterolgehalte en ander ongemak: «Ik voelde me verschrikkelijk. Je eet het en je voelt je meteen heel goed, maar nadat je vervolgens de McBuikpijn en de McHoofdpijn krijgt, raak je gedeprimeerd.»

Morrelend aan haar parelketting

Interessant nieuw boek. 32 jaar nadat Gloria Steinem vrouwenbladen bestempelde als de overlevingspakketten voor onderdrukte vrouwen, ontworpen voor adverteerders, publiceert Myrna Blyth het boek Spin Sisters. De vrouwen uit de media, staat er in de ondertitel, verkopen liberalisme en ongeluk aan de vrouwen van Amerika. Interessant, omdat de 64-jarige Blyth hiermee afscheid neemt als hoofdredacteur en uitgever van enkele grote Amerikaanse vrouwenbladen. Interessant ook omdat ze zegt: «Diep van binnen zijn de meesten van ons Spin Sisters gewoon ouderwetse linksen, met een liberale respons op elk onderwerp.»

Waarmee de bijdrage van naoorlogs links aan de consumptiemaatschappij beklemtoond zij.

Red het Frans

Niet alleen de Franse literatuur wordt buiten Frankrijk nauwelijks meer in het Frans gelezen, dat geldt ook voor andere Franse teksten. Afgelopen jaar werd nog maar dertig procent van de documenten van de Europese Commissie origineel in het Frans geschreven, tegenover 58 procent in 1986. Oef, de reddingsactie van de boekenweek kwam juist op tijd.