Wereldraadsel

De een leeft voor zijn vrouw, de ander leeft voor zijn hond, een derde leeft voor de wetenschap, en ik leef voornamelijk om een herinnering te conserveren. Naar het schijnt ben ik het enige levende wezen op aarde dat ooit een steen omhoog heeft zien vallen. Dit ogenschijnlijk onschuldige voorval, nu al weer bijna een kwart eeuw geleden, heeft mij een heleboel narigheid bezorgd. Werkgevers in spe stonden, zo bleek, niet te wachten op een employe die ze zag vliegen. Ook de vrouwen waarop ik een oogje had, vonden mij geen geschikte vader zodra ik de herinnering in kwestie ophaalde.

Zo merkte ik dat ik, geheel buiten mijn schuld om, een zonderling was geworden. Hoe meer ik ervan overtuigd was de waarheid te spreken, des te zwakzinniger was ik in de ogen van mijn omgeving. Had ik mij niet beter van een leugen om bestwil kunnen bedienen?
Ik geef toe, er zijn momenten van zwakte geweest waarop ik zulks heb overwogen. Maar toen mijn buurvrouw eergisteren de sporen van die Marsman uit haar achtertuin probeerde weg te bezemen, wist ik genoeg. Wij zijn op deze aarde om te getuigen van een stukje van het wereldraadsel. Dat vereist moed, waarover wij helaas over het algemeen niet beschikken. En omdat wij onze geheimen voor elkaar verzwijgen, worden de weinigen die er wel voor durven uit te komen, voor malloten aangezien.