Wie politici ophangt, hangt de rechtsstaat op

Het begint, zacht gezegd, zorgelijk te worden. Of raken we slechts in zo'n alarmtoestand als het een politicus treft? Tot nu toe waren mij van mevrouw Varma als GroenLinks-kamerlid maar weinig hoogstandjes bekend. De voorzitter van haar partij mag dan klagen dat zijn fractie te klein is om echte invloed te hebben, als hij alle spreekbeurten voor zijn rekening blijft nemen, zal weldra de gedachte postvatten dat hij een eenmansfractie bestuurt. Nu blijkt echter dat mevrouw Varma vanuit rechts-radicale hoek al heel lang bedreigd en beledigd wordt: zij zou, evenals de andere allochtonen, Nederland uit moeten, maar niet dan nadat zij vijf jaar in een werkkamp is ‘afgestraft’.

Toen dit bekend werd en het ministerie van Justitie meldde dat er een onderzoek zou worden ingesteld, was veler reactie: pas als ze aan politici komen, wordt de politiek wakker. Wellicht terecht, maar het is zaak om vast te stellen dat waar racisme zich onverhuld tegen volksvertegenwoordigers richt zonder dat daar rigoureus tegen wordt opgetreden, het verval van een democratische rechtsstaat dichtbij is.
Het is duidelijk dat niet alleen in Nederland, maar in heel West-Europa het racisme, verkleed in het gewaad van een exclusief nationalisme, veld wint. Is dat misschien ook een reactie op de komst van een verenigd Europa? Wat daarvan ook zij, in dit opzicht heeft justitie een duidelijke taak. En onder justitie versta ik niet enkel het openbaar ministerie, maar ook de politie als opsporingsapparaat en de (straf)rechters als beslissende instantie. Het is zeker niet zo dat deze justitie het racisme uit de wereld kan helpen, maar dat lukt bij diefstal en doodslag ook niet. Justitie kan en moet er echter wel toe bijdragen dat de heilloze ontwikkelingen in dit opzicht niet verder escaleren en zelfs dat ze worden teruggedrongen. Daartoe is inzake racisme een rigoureus vervolgings- en bestraffingsbeleid onmisbaar. Als ooit een verbod van extreem-rechtse partijen aan de orde komt, moet dat kunnen steunen op de zichtbare resultaten van zo'n beleid, dat duidelijk maakt hoe vaak en in welke mate dit gif in de samenleving wordt geïnjecteerd. We mogen ons niet blijven geruststellen met de al te simpele gedachte dat juist ‘onze’ rechts-extremistische voormannen elk charisma missen en daarom ongevaarlijk zijn. Al is het maar omdat dat argument de erkenning inhoudt van het acute gevaar dat een goed gebekt en goed gekapt en gekleed racist ons wel de das om zal doen.
Uitingen van racisme moeten veel meer dan nu gebeurt opgespoord, vervolgd en berecht worden om te laten zien wat we in dit land niet (meer) willen. De enige reden om het niet tot een rechtszaak te laten komen, is de kans dat de op dit punt nog steeds gebrekkige wetsbepalingen een vrijspraak waarschijnlijk maakt. Want elke vrijspraak in dergelijke zaken wordt door dit soort mensen genadeloos uitgebuit.
Behalve op politici hebben racisten het ook bijzonder gemunt op hun 'ontdekkers’, de mensen van de pers en andere media. Het is dan ook niet toevallig dat de hoofdredacteur van een dagblad onlangs te horen kreeg dat ze er niet voor zouden terugschrikken hem wegens opruiing op te hangen. Zo'n bedreiging eist een duidelijk antwoord. Niet alleen van de bedreigde maar ook van justitie.