Wij hebben de macht!

Wat kan het ons, een enkele Utrechter wellicht uitgezonderd, schelen wie er burgemeester van de Domstad is geworden? Zo'n functie is allang door de politieke praktijk uitgekleed ten gunste van de wethouders, terwijl de burgemeester ondertussen in Den Haag om een extra centje bedelt en ervoor zorgt dat de brandweer niet nodeloos met water morst.

De strijd tussen Kohnstamm (D66) en Brouwer (Partij van de Arbeid) is hoogstens interessant als graadmeter voor de politieke irritaties tussen de drie regeringspartijen. Het moet in de Trèveszaal, waar het kabinet vergadert, inmiddels een gezellige bedoening zijn. Dreigen, drammen, herrieschoppen en met portefeuilles zwaaien, inseinen van bevriende journalisten, waarna de ruzies energiek worden hervat, thans over de vraag wie er naar de pers heeft gelekt. In haast al deze gevallen is het het kwetsbare D66 dat wordt onderuitgehaald. Referendum. Varkensaffaire. Ombudsman. De eerste burger van ’s lands vierde gemeente. Plus de prominente rol die de D66-vice-premier bij de nasleep van de Bijlmerramp heeft gespeeld. De verwijten van het D66-kamerlid B. Bakker over de ‘schaamteloze machtspolitiek’ die op dit ogenblik de Haagse mores domineert zijn even scherp als terzake. Paars II lijkt zich op het ogenblik voornamelijk bezig te houden met het jennen van de kleinste coalitiepartner. Dat is niet fair. Als PvdA en VVD inmiddels (eindelijk) tot de ontdekking zijn gekomen dat D66 weinig voorstelt, donder ze dan onder dankzegging voor bewezen diensten de coalitie uit en de oppositie in. Vooral de Partij van de Arbeid lijkt volkomen in de huid van het CDA-oude-stijl te zijn gekropen. Zoekt u een nette betrekking? Kies voor de sociaal-democratie. Heeft de raadsmeerderheid toevallig een andere kandidaat op het oog? Zie hoe de socialistische minister van Binnenlandse Zaken een partijgenoot protegeert door niet meer of minder met aftreden te dreigen. Want, zei het PvdA-kamerlid Judith Belinfante, 'toch gebeurt het zoals wij het willen. Want wij hebben de macht. En als u dat niet bevalt, dan gaat u maar naar een ander land.’ De machtspoliticus Leonid Breznjev had het niet beter kunnen formule