De beste kunst voor thuisblijvers #8

William Eggleston die piano speelt en meer kunst voor thuis

De cultuursector is tot nader orde gesloten en achter de dichte deuren van theaters, musea en bioscopen hoopt de kunst zich op. Er zijn opera’s en toneelstukken waarvoor maanden gerepeteerd werd, maar die niet in première kunnen gaan. Complete tentoonstellingen die vooralsnog ongezien moeten blijven, films die op de plank belanden. En dat in een tijd waarin de noodzaak van kunst meer dan ooit gevoeld wordt, klinkt het overal om ons heen. Daarom geven wij de beste cultuurtips voor de thuisblijver. Met kunst die alsnog in première gaat, maar dan online, met virtuele rondleidingen door musea, spontane optredens op Instagram en een enkele all-time favourite van een van onze kunstcritici.

Vandaag tips van Marijn van der Jagt, Thomas Heerma van Voss, Basje Boer en Jan Postma.

1. Radio de Richel

‘Wij waren eerder. Nee, echt.’ Voordat Ivo van Hove in DWDD aankondigde dat de acteurs van zijn ITA als antwoord op de corona-pandemie de verhalen uit Boccaccio’s Decamerone zouden gaan voorlezen, was Radio de Richel er al mee begonnen. Op het podcastplatform van de Theatergroep, ’t Barre Land en aanverwante theatermakers staan nu drie afleveringen. Het verschil tussen de twee projecten is niet alleen dat je de ITA-acteurs ook kunt zien, maar ook dat die bij het licht van een kaarsje elk een los verhaal ten gehore brengen. Bij Radio de Richel wordt elk woord van de ruim vierhonderd pagina’s voorgelezen, door filosofiestudenten, regisseurs of net afgestudeerde acteurs die zich aanmeldden na een oproep op Facebook. Met elkaar vormen zij het gezelschap van zeven vrouwen en drie mannen die Boccaccio in zijn raamvertelling opvoert. De tussenteksten van de schrijver, waarin het gezelschap tot leven komt, worden gelezen door Margijn Bosch. Bij ITA duurde de proloog een paar minuten, bij Radio de Richel doen ze drie kwartier over de inleidende teksten, met daarin een ijzingwekkende beschrijving van de gevolgen van de pest in middeleeuws Florence.
Marijn van der Jagt

2. Festival Cement

Bij Festival Cement, dat eind maart zou plaatsvinden in Den Bosch, hebben theatermakers die er veelal nieuwe producties zouden maken, projecten bedacht voor een negendaagse online versie van het festival: Cement in Isolement. Er staan verslagen op van de projecten, foto’s, filmpjes, gedichten en geluidsfragmenten. Erg mooi is de briefwisseling van de jonge theatermakers uit verschillende disciplines die met elkaar zouden samenwerken binnen ‘experimenteerruimte’ De Werfplaats. Celine Daemen, Lucas Devroe, Renée Goethijn, Oona Libens en Salomé Mooij schrijven, zonder elkaar ontmoet te hebben, gescande handgeschreven brieven over hun eigen en elkaars theatrale onderzoek. Je leert ze allemaal een beetje kennen, en de tips die ze onderling geven voor kunstwerken, schrijvers of kunstenaars die aansluiten bij de thema’s van elkaars werk – inclusief met de hand uitgeschreven YouTube-urls – zijn inspirerend.
Marijn van der Jagt

3. Zwangere Guy

Er wordt vaak – en niet ten onrechte – beweerd dat Nederlandse hiphop oppervlakkig is en alleen nog maar draait om geld, vrouwen en auto’s. Des te opvallender en welkomer is het geluid van Zwangere Guy op NIEMAND. Deze Vlaamse rapper rapt openhartig en nergens zwelgend over zijn periodes van somberte, zijn twijfels, zijn oppervlakkige collega’s, zijn pessimisme. Een plaat die laat zien hoe intelligent en scherp hiphop nog altijd kan zijn. Te beluisteren op Spotify.
Thomas Heerma van Voss

4. Reith Lectures

De Reith Lectures, de radiolezingen die de BBC al sinds 1948 uitzendt, zijn als podcast te beluisteren. De Reith Lecture van Marina Warner, schrijver, historicus en specialist op het gebied van mythische verhalen, is getiteld ‘Managing Monsters’ en gaat over de invloed van oeroude verhalen op onze samenleving. Uit 1994, maar onverminderd relevant, scherp en fascinerend. Lekker lang ook. Te vinden op iedere podcast-app.
Basje Boer

5. Christine Osinski

YouTube is een onuitputtelijke bron, ook voor wie troost zoekt bij de fotografie. Ieder jaar wanneer het lente wordt, kijk ik een paar keer naar een kort filmpje waarin iemand Doc Watson’s versie van Summertime onder een reeks foto’s van Christine Osinski heeft gemonteerd. Het heeft weinig om het lijf, maar de alledaagse schoonheid van Osinkski’s taferelen in combinatie met die heerlijk landerige melodie… het gaat nooit vervelen. In hetzelfde genre ook een filmpje van het tijdschrift Oxford American waarin William Eggleston piano speelt.
Jan Postma