Wim hoe?

In het hotel ben ik de jongste - en dat wil wat zeggen. Omdat ouderdom met gebreken komt, is het aantal conversaties dat bedoeld is voor een tafelgenoot maar tot in alle hoeken te volgen valt, uitzonderlijk hoog. ‘Jij gaat nooit op zondag naar de kerk, he?’ zegt de ene vriendin tegen andere. ‘Wat zeg je?’ ‘Jij gaat zondags niet naar de kerk, he?’ ‘Wat?’ ‘Jij gaat toch op zaterdagavond naar de kerk?’ ‘Ik versta je niet.’ ‘Laat maar.’ ‘Wat zeg je?’

Even later speelt zich de scene andersom af. Helaas met betrekking tot een ander thema, want ik had meer genoten wanneer de aangesprokene van daarnet door goddelijke inspiratie had gezegd: ‘Jij gaat altijd op zondag naar de kerk, he?’ 'Wat?’
Verbazender is dat soms hele dialogen, over thee en beleg, wel vlekkeloos verlopen. Maar dan: 'Ik kwam Jan tegen. Ik feliciteerde hem met de prijs van zijn broer. Hij zei dat Wim drie prijzen heeft gewonnen. Ik zei dat ik van zijn televisiewerk niet bepaald gecharmeerd ben.’ Ik spits figuurlijk de oren omdat dat letterlijk niet nodig is. 'En wat zei Jan daarvan?’ 'Daar liet hij zich niet zo over uit.’ 'Diplomatiek.’ 'Ja.’ 'Voor Wims ouders moet het ook niet makkelijk zijn. Ik bedoel, zijn vader was toch ouderling.’ 'Maar ik geloof dat ze toch ook een beetje trots zijn.’
Jan ken ik niet. Maar wie kan Wim anders zijn dan T. Schippers? Voor wie de oogsttijd is aangebroken: na twee eerdere fraaie geldprijzen nu de Ere- Nipkow-schijf voor zijn ganse televisie- oeuvre. Het mocht ook wel es. Bij mijn weten is die Ere-schijf maar een keer eerder toegekend en wel aan Van Kooten en De Bie. Eigenlijk was dat omdat je moeilijk elk jaar de prijs aan dezelfde kunt geven. Het was, met respect, een manier om, na meervoudige bekroning, van hen af te zijn - hen definitief hors concours te plaatsen. (Waarbij ik niet wil zeggen dat ze hem zonder die maatregel ook elk jaar gekregen zouden hebben.)
In het geval van Schippers ligt het andersom. Sinds ik in de jury zit, prijkte jaar op jaar Schippers op de kandidatenlijst. Elk jaar vond men zijn jaaraandeel interessant, de moeite waard, maar niet boven de uiteindelijke winnaar uit stekend. Maar, belangrijker, elk jaar werd spijtig vastgesteld dat voorgaande jury’s Schippers ten onrechte de prijs hadden onthouden in de tijd dat hij zorgde voor een Umwertung aller Werten. Die jury’s waren te klein gebleken voor Schippers’ grootheid.
Om te voorkomen dat dit goedkope kritiek op voorgangers lijkt: Schippers zelf heeft ervoor gezorgd dat een latere generatie critici anders naar televisie is gaan kijken. Niet alleen hij is nu bekroond, ook de ontwrichtende beschavingsarbeid die hij heeft verricht. Begrijp ik het goed dan heeft het Schippers-trauma bijgedragen tot de bekroning van Paul de Leeuw vorig jaar: het mocht niet opnieuw gebeuren dat iemand die revolutie maakte maar op wie natuurlijk wat viel af te dingen, later, als enigszins gesettelde programmamaker, steeds net onder bekroning bleef steken. De Ere-Nipkow voor Wim Schippers zou een vorm van Wiedergutmachung zijn als die term (los van beladenheid) niet te sterk zou suggereren dat zijn verdiensten in het verleden liggen. Hulde.