Windvlaag

Vrouw zoekt vrouw. Dat wil zeggen: vrouw zoekt sporen van vrouw. Dat wil zeggen: Emma zoekt Floor, de herinnering aan Floor.

Haar vriendin Floor Ponsioen hield van reizen, en dan bleef Emma meestal thuis om voor de planten in Floors huis te zorgen. Als Floor naar down under gaat, naar de binnenlanden van Australië, neemt Emma zelfs haar intrek in de woning van haar hartsvriendin. Langzaam went het wonen in andervrouws huis. Maar als het bericht van Floors dood komt, moet Emma haar leven herzien. Was het misschien Floors bedoeling dat zij haar plaats innam? En, in het verlengde daarvan, is Floor welbewust en opzettelijk gestorven? Allemaal raadsels. Maar Emma zou Emma niet zijn als ze dat op zich liet zitten. Ze gaat op reis, in het voetspoor van Floor. Als landkaart, als routebeschrijving gebruikt ze de brieven en kaarten die Floor tijdens haar reis naar het thuisfront stuurde: ‘Net als in de druipsteengrotten hebben mensen langs deze kust hun kleine betekenissen gegeven aan grote, doelloze vormen. Alle rotsformaties dragen namen die beïnvloeden hoe je ernaar kijkt. “De twaalf apostelen” zet aan tot tellen, “London Bridge” tot vergelijken. Maar gelukkig zijn er ook de naamloze dingen: een windvlaag vol zand, een windvlaag vol zout, golven die hun schuim als een toorts naar het strand dragen, tegen de storm in, om zich daar als vloeibaar marmer over het zand uit te strekken.’ Tussen de ietwat gezwollen regels door tracht Emma de werkelijke betekenis van Floors berichten te (re)construeren. Ze moet de 'kleine betekenissen’ vinden die achter de 'grote, doelloze vormen’ verborgen liggen. Betekenissen die moeten leiden tot een volledige reconstructie van het leven van Floor, en, belangrijker voor haarzelf, van hun vriendschap. Want dat is de vraag die Emma blijft kwellen: is ze verraden? Of heeft ze verraden? En wie is wie iets schuldig? Pauline Slot is jammer genoeg haar doel enigszins voorbijgeschoten. Het grondidee van haar debuutroman Zuiderkruis is fraai, de uitwerking ervan blijft hangen in goedbedoeld, kunstmatig proza dat na verloop van bladzijden gaat tegenstaan. Het verhaal blijkt toch te klein om tweehonderd pagina’s lang uitgesponnen te kunnen worden. Als de stijl dan ook nog stroperig en zonder overtuiging is, verliest de roman meer en meer. Tot er een matig geschreven matig verhaal resteert.