Wordt geen slapjanus

Vrienden! Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en u bent alweer in de fout gegaan. Foei! Jezelf een doel stellen is nu eenmaal een kunst die weinigen verstaan. Kijk maar om u heen. Bereikbare doelen leiden voornamelijk tot onvrede. Stel dat je die mountainbike inderdaad bij elkaar gespaard krijgt: dan zie je pas goed hoe miezerig je bestaan is. En dat het gras achter de berg groener blijkt dan je voortuintje. En als je zelfs dat bescheiden wensje niet voor elkaar krijgt, dan is het voor de zoveelste keer gedaan met je zelfvertrouwen.

Neem van mij aan: wil je echt plezier hebben van je ideaal, dan moet het onbereikbaar zijn. Waarom neem je je niet voor om als eerste mens een wandeling op Jupiter te gaan maken? Vooral niet naar Mars willen. Veel te dichtbij. Jupiter geeft je een enorme kick. Met zo'n voornemen ben je iemand. Je eigenwaarde stijgt, je baas zie je niet meer staan. En wat riskeer je? Niks. In elk geval ontelbare malen minder dan wanneer je vanwege je overgewicht een fluorescerend trainingspak koopt om dagelijks te gaan joggen. Ook al heb je geluk en word je niet door een zestonner gegrepen, dan nog kom je op een dag de afspraak met jezelf niet na. Hoogstwaarschijnlijk in verband met een etentje. Rond de vogende jaarwisseling constateer je dat je niet alleen dik bent maar ook een slapjanus.
Waarom ben ik op mijn vijftigste nog altijd een gelukkige single? Omdat ik vanaf mijn veertiende zielsgraag wilde trouwen. Eerst met Marilyn Monroe. Later met Yoko Ono. En nu aas ik op prinses Sylvia van Zweden.
Oudejaarsavond was ik in New York. Met een stel vrienden nam ik me voor om het Vrijheidsbeeld van de sokkel te lichten en over Fifth Avenue te dragen. Moet ik me voor de kop slaan dat het mislukt is? Nee toch! En werd ik er moe van? Absoluut niet. Maar een lol dat we hadden!