Wrakhout

De mensheid valt grofweg uiteen in drie categorie‰n. Zij die cre‰ren, zij die conserveren en zij die kapotmaken. Hierbij een enkele kanttekening.

Scheppen is niet altijd positief. Denk maar aan de Berlijnse Muur, de lantaarnpalen op het Damrak en Frankenstein.
Ook bewaren kan zowel positief als negatief zijn. Neem alleen maar de Limburgse kaas. Die moet je een tijdje laten liggen, maar overdrijf het niet.
Vernielen hoeft niet altijd negatief te zijn. Naast vandalen heb je taboedoorbrekers. Hoe positief zijn de borsten van Phil Bloom niet uitgepakt.
Een laatste en wellicht overbodige opmerking. Aangezien wij mensen niet in hokjes passen, gaat ons ik gebogen onder scheppingsdrang, vernielzucht en bewaarlust tegelijk.
Ik bijvoorbeeld, normaliter een man vol scheppingsdrang, werd vandaag wakker met het nederige verlangen drie anekdotes aan het nageslacht door te geven.
Wijde zee. Een schipbreukeling dobbert al dagen rond, vastgeklampt aan een stuk wrakhout. Hij verliest het bewustzijn. Ontwaakt op het dek van een reusachtig schip. Kapitein salueert: ‘Welkom aan boord van de Titanic!’
Een villawijk op een druilerige ochtend. De kostwinners zijn door hun chauffeur reeds opgehaald. Een klein, miezerig, maar niet onsympathiek mannetje belt aan. Een dame in peignoir doet open. Mannetje, beleefd: 'Goedemorgen, mevrouw. Valt er wellicht wat te neuken?’ Breedgeschouderde man komt te voorschijn, zet de vrouw opzij en slaat het mannetje neer. Het mannetje bloedt. De bonk, plotseling vol medelijden: 'Doe je dit vaak?’ 'Iedere dag, mijnheer.’ 'Word je dan niet almaar in elkaar geslagen?’ 'Ja, mijnheer’, kreunt het mannetje. 'Maar ik neuk ook wel eens.’
Noordpool, veertig graden onder nul. Kleine ijsbeer vraagt aan vader: 'Bent u een ijsbeer?’ 'Ja’, zegt de vader. 'En moeder’, vraagt het kleintje, 'is zij ook een ijsbeer?’ 'Ja schat, natuurlijk.’ 'En ik’, snikt het kleintje, 'ben ik een ijsbeer?’ 'Natuurlijk lieverd, je bent toch onze zoon! Maar waarom vraag je dat?’
'Ik heb het zo koud.’