Wulps wraak

Vorige week werd de winnaar van de Professor Herman Wekkerprijs bekend gemaakt. Die prijs krijg je als je zinvol bijdraagt aan de verbreding van informatie over Amerika. Eigenlijk waren er maar twee serieuze kandidaten: Nova-correspondent Charles Groenhuijsen en Journaal-correspondent Gerard van der Wulp. De jury vond Groenhuijsen natuurlijk veel leuker, grappiger en schattiger dan de saaie, gortdroge en pafferige Van der Wulp. Dus kreeg Groenhuijsen de prijs.

Van der Wulp heeft er flink de pest in. Zo flink dat hij de brui heeft gegeven aan het correspondentschap. Begrijpelijk als je telkens in een collega je meerdere erkennen moet. Onbegrijpelijk wanneer je daarop besluit maar gelijk per 1 juni hoofd bij de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) te worden. Bij bestudering van zijn levensloop blijkt Van der Wulp in 1982 al eens op gelijksoortige wijze wraak te hebben genomen. Maar toen juist door de voorlichting te verruilen voor de journalistiek. Drie jaar lang was hij woordvoerder van de CDA-fractie in de Tweede Kamer geweest toen hij plotsklaps politiek redacteur werd bij het NOS-journaal. In 1987 schopte hij het daar tot hoogste baas en hield dat negen jaar vol. Die tijd had hij nodig om de organisatie voor te bereiden op het grote gevecht met de commerciële journaals. Van der Wulps succesformule was de afwisseling van babyolifantjes met bloed en moord. ‘We geven meer elementaire feiten dan sommige intellectuelen in dit land nodig hebben’, zei hij zelf ooit in een interview. In 1996 was de klus geklaard. Kon er geen bedankje af? Van der Wulp zou graag correspondent in Amerika worden. Dat moest dan maar. Haye Thomas was in Brussel in het harnas gestorven. Paul Sneijder, die Van der Wulps plek bezet hield, kon mooi doorschuiven naar Brussel. Benieuwd of Sneijder nu weer terug mag naar Washington.