De moed zonk mij in de schoenen bij de gedachte weer helemaal opnieuw te moeten beginnen. Vooral zag ik op tegen het getal zevenduizend, zoals u weet precies het aantal doden en vermisten, dat wij na Srebrenica betreuren.
Het is voor mij een schrale troost dat ik lang niet de enige ben die tegenwoordig de slaap niet kan vatten. Alleen Nederland al telt x personen die ‘s nachts in hun bed liggen te woelen. De slapelozen in onze Benelux tellen x plus y. Kunt u nagaan, hoe schrikbarend het aantal Europese slapelozen is. Dat nadert inmiddels x plus y plus z!
Ik geef expres geen concrete cijfers om - dit zult u wel begrijpen - de schapentellers onder ons niet onnodig te verontrusten. Ondanks de ernst van de toestand ben ik mij ervan bewust dat wij, diegenen die de oorlog nog hebben meegemaakt, bevoorrechte slapelozen zijn. Wij hebben in elk geval een hele steun aan onze traumata. De jongere generatie mist zoiets helaas en komt daardoor nauwelijks nog z'n bed in. Maar hoelang kan de ecstasy die kinderen nog wakker houden? Is de eeuwige slaap de enige slaap die hen straks zal zijn vergund?
Een akelige gedachte! Daar lig ik vannacht weer wakker van.