Young Fogey

Londen - Journalisten, intellectuelen en televisiepersoonlijkheden vormen een aparte categorie binnen het Britse klassenstelsel: de ‘chattering class’, de kletsende klasse. Deze benaming is begin jaren zeventig bedacht door twee bevriende sketchschrijvers, Frank Johnson van de conservatieve Daily Telegraph en Alan Watkins, indertijd werkzaam voor The New Statesman.
Nadat Johnson eind 2006 was overleden, is nu ook Watkins heengegaan, op de zaterdag na de verkiezingen terwijl zijn zoon de parlementaire sketch uit The Guardian aan het voorlezen was. Hiermee is Fleet Street haar laatste 'doyen’ verloren.
Waar Johnson een East End Boy was, daar groeide Watkins op in Wales als zoon van twee onderwijzers. Hij slaagde voor het toelatingsexamen voor de plaatselijke grammar school, een staatsgymnasium, wat de opmaat zou vormen voor een rechtenstudie in Cambridge. Hij zou de pogingen van Labour, zijn partij, om de selecterende grammar schools af te schaffen altijd blijven vervloeken.
Watkins begon bij The Sunday Express en zou via The Spectator, The New Statesman en The Observer uiteindelijk terechtkomen bij The Independent on Sunday, waarvoor hij de recente televisiedebatten nog heeft besproken. Daarnaast was hij raadslid van Labour in het Londense Fulham, in welke hoedanigheid hij streed tegen de gewoonte van bejaarden om de bibliotheek als buurthuis te gebruiken. Behorend tot de oud-linkse vleugel ageerde Watkins tegen de Navo, de Europese eenwording en privatiseringen.
'Class’ had Watkins’ warme belangstelling. In 1984 schreef hij dat het Labour-Kamerlid Michael Meacher middle-class was, en niet zoals de politicus zelf beweerde, working-class. Meacher daagde Watkins voor smaad. De journalist voerde zijn eigen verdediging en won. Watkins was ook degene die voor het eerst de term 'Young Fogey’ gebruikte, een conservatieve en intellectuele jongeman die gekleed gaat in vintage Brideshead, zich voortbeweegt op de fiets of in een Mini, goede wijn waardeert, pijp rookt, The Times wat te modern vindt en zich aangetrokken voelt tot de esthetische kwaliteiten van de Kerk van Rome.
Halverwege de jaren tachtig beleefde de Young Fogey zijn hoogtepunt, mede dankzij het Young Fogey Handbook: a Guide to Backward Mobility.
Na de jongste verkiezingen telt het Lagerhuis weer een Young Fogey in de persoon van Jacob Rees-Mogg, zoon van de voormalige Times-hoofdredacteur William Rees-Mogg, een vriend van Watkins.
Rees-Mogg, die ooit met zijn kindermeisje een verkiezingscampagne voerde in een Schots arbeidersdistrict, mag graag mopperen over de intimidatie jegens een ieder die 'the current Americanised mode of behaviour, speech and dress’ afkeurt. Voor Watkins zou het Kameroptreden van deze afgevaardigde van Noordoost-Somerset een goudmijn zijn geweest.