Ze zijn er nog steeds niet uit

België deze week.
Ja, het land brak vannacht het wereldrecord regering formeren. Van Irak notabene. 250 dagen. Maar dat is het dan. De constatering dat ze daar niet door één deur kunnen is toch moeilijk nieuws te noemen.

De internationale pers was hen dan ook dankbaar, de mensen van de vele volksfeesten gisteravond, verspreid over het hele land, ter gelegenheid van deze dubieuze nationale prestatie. Muziek, fanfare en straattheater getuigden van de formidabele zelfspot der Belgen. Friet en bier waren gratis. Het is tenslotte niet elke dag dat je wereldkampioen wordt.

Maar heel ver kwamen ze niet, de buitenlandse correspondenten. “Ze zijn er nog steeds niet uit.” Dat was de uiteindelijke boodschap, nadat ze op licht schertsende toon verslag hadden gedaan van de anti-viering van gisteravond.

Ze komen al maanden niet meer verder dan “ze zijn er nog steeds niet uit”. Ze hebben allemaal al een keer geprobeerd de Belgische twisten uit te leggen. Sommigen hebben het zelfs aangedurfd om Brussel-Halle-Vilvoorde aan te snijden, of de faciliteitengemeenten. Dat is, met de meest vernufte verteltechnieken, één keer interessant. En daarna niet meer.

Vandaar dat veel media zich in bochten wringen om hun lezers, luisteraars of kijkers toch met enige regelmaat een update te kunnen geven van wat er zich hier afspeelt (i.e. “ze zijn er nog steeds niet uit”). En vandaar dat ze iedere ludieke protestactie met open armen ontvangen. Ah, kijk, de mannen laten er hun baarden staan. Ha! De vrouwen houden hun benen bij elkaar. Mooi, ze gaan weer eens de straat op. Leuk, een nieuw bordspel over de onmogelijke Belgische staatsinrichting.

We weten het nu wel. Ze zijn er nog steeds niet uit. Ze zijn er nog nooit uit geweest en ze zullen er ook nooit helemaal uitkomen. Het is nieuws als het land op een onvermijdelijke dag uiteenvalt, of een regering heeft. Tot die tijd is het een plaat die blijft steken. En dan nu over naar het echte nieuws.