Dolle Mina en Allah tegen onderdrukking

Zeg iets moois tegen elkaar

Feministen krijgen in hun strijd versterking uit godsdienstige hoek. Ook religieuze gezagsdragers erkennen de gevaren in onze geseksualiseerde samenleving. Hoe moet de vrouw worden bevrijd?

Medium sekshart

HAAR ENORME LICHAAMSOMVANG belet de éminence grise van de seksuele bevrijding plaats te nemen op een hoge kruk. Een fauteuil wordt aangesleept en ziedaar, Xaviera Hollander posteert zich als een superster. De gepensioneerde Happy Hooker (‘Ik heb alleen mijn ogen gelift vanwege mijn zware joodse oogleden’) deelt haar rijke ervaring gul met het publiek in het Amsterdamse Pakhuis de Zwijger.
Ze is een van de sprekers in de talkshow over erotiek van Women Inc, een feministische community die zich optimistisch inzet voor de positie van de vrouw. Zakenvrouwen uit de wereld van de feminiene erotiek vertellen over hun succesvolle business. Hanni Jagtman van Mail & Female, twintig jaar geleden opgericht, ziet de verkoop van seksartikelen fors stijgen, ook al rust er volgens haar nog steeds een taboe op vrouwelijk genot. Ze showt de g-spot honeydipper, die in de pauze gretig aftrek vindt. Jennifer Lyon Bell maakt vrouwvriendelijke pornofilms en stelt dat ‘hét verschil is dat mannen eendimensionaal zijn en vrouwen willen weten waaróm iemand seks heeft’. Even later zijn fragmenten te zien uit haar repertoire. Geen mechanisch gepomp, gegrom en in het gezicht van de vrouw ejaculerende mannen, maar mensen met emoties. Ze staren niet met lege blikken langs elkaar heen, maar kijken elkaar in de ogen. In deze films wordt de liefde bedreven.
Als entr’acte ontdoet stripteasedanseres Miss Beeby zich van een felrode jurk en toont zich dansend op pumps in haar volle naaktheid. Miss Beeby oogt als een pin-upgirl uit de jaren vijftig. Ze is mollig en vertoont een aardig buikje. Haar borsten zijn naturel, dus niet perfect. Tegelijk is ze een klassieke schoonheid met een koel sex-appeal. Hiermee geeft ze een statement af, want ze voldoet niet aan de schoonheidsidealen die opdampen uit de glossy bladen, de gangbare pornofilms en reclame. De hele sfeer van deze avond is op te vatten als een uiting van empowerment. Vrouwen zijn niet zielig. Ze studeren of werken en hebben soms kinderen. Ze kleden zich modieus, nemen in de liefde het initiatief en kennen hun kansen op de relatiemarkt. Hier zit een generatie die zich bewust is van haar individuele soevereiniteit en keuzevrijheid.
Maar ho, hoe zat het ook al weer? De geseksualiseerde samenleving reduceert vrouwen toch tot lustobjecten en maakt opgroeiende meisjes razend onzeker over hun uiterlijk en bedprestaties? Kijk maar goed om je heen, naar al die bimbo’s die breezerseks hebben in de bosjes, op schoolfeestjes paaldanseressen imiteren en op hun twintigste lijden aan een seksuele burn-out. En komt de houdbaarheidsdatum rond de dertig in zicht, dan laten ze hun lichaam pimpen met botox, siliconen en een vagina-job. Verliest een vrouw na haar veertigste definitief haar verleidingskapitaal, dan kan ze haar lichaam maar beter verhullen in een boerka.
Door dit alarmerende beeld werd de samenleving zo’n twee jaar geleden opgeschrikt. Het ongenoegen over de alom aanwezige seks in de publieke ruimte en op internet had opeens een verzadigingspunt bereikt. De verontwaardiging ontstond onder meer door het boek Female Chauvinist Pigs van de Amerikaanse feministe Ariel Levy en de film Beperkt houdbaar van documentairemaakster Sunny Bergman. Er ontstond een luidruchtige tegenbeweging tegen de ‘0900-lekker-geil-en-pak-me-in-mijn-strakke-kontje-trend’, met een heus manifest. Seks moest weer haute couture worden.
Het debat over emancipatie en seksualiteit is terug van weggeweest, maar de inzet van feministen is een andere dan in de jaren zestig. Het doel is niet ‘baas in eigen buik’ maar ‘baas over eigen lichaam’. De feministen krijgen versterking uit onverwachte hoek: rijpere mannen die in God of Allah geloven en het lichamelijke gekronkel beschouwen als symptoom van een hedonistische welvaartscultuur waarin de losgeslagen jeugd de weg kwijt is. Zij pogen de verderfelijke bekoringen aan te pakken met een verbod op billboards met dames in te krappe lingerie of de uitzending van Deep Throat. Minister Rouvoet (ChristenUnie) van Gezinszaken uitte onlang opnieuw zijn angst dat ‘vanwege de seksuele moraal van jongeren de toekomst van een héle generatie op het spel staat’ en riep maar weer eens op tot ‘een maatschappelijke discussie over seksualisering’. Op zijn beurt krijgt hij steun van enkele PVDA-collega’s die de maatschappij zien als één grote loverboy die onnozele meisjes verleidt tot hoereren. Minister Plasterk toont zich een ware beschermheer van de slachtoffertjes.
Maar de achterliggende agenda’s staan haaks op elkaar. Waar de feministen pleiten voor de bevrijding van de vrouw die lijdt onder de ‘dominante mannennorm’ proberen de religieuze gezagsdragers haar tot gehoorzaamheid te tuchtigen. En hoewel de gedeelde weerstand op zich best terecht is, heeft de bezorgdheid schijnheilige en paternalistische trekken. Vrouwen die denken dat meisjes allemaal stoeipoezen met pijpmondjes willen zijn, laten zich zand in de ogen strooien door de beeldvorming waar ze zich tegen verzetten. Alsof jongens geen last hebben van sociale druk. En de repressieve houding van politici jegens seks leidt af van de kern van hún politieke probleem, namelijk dat ze de greep kwijt zijn op de (jonge) mens in de atomaire, narcistische ik-samenleving. PVDA’ers zuchten bovendien meer onder de ‘moslimnorm’: binnen het nieuwe electoraat moet de seksuele revolutie nog beginnen. Al dat geweeklaag getuigt niet van gezond vertrouwen in de zelfbeheersing en weerbaarheid van meisjes.
Inmiddels is de toon gezet. Onlangs sommeerde het bestuur van de financieringsmaatschappij FMO om tijdens een bezoek van prinses Máxima aan de Haagse Pulchri Studio twee naaktschilderijen van de muur te verwijderen. Stel je voor dat onze aanstaande koningin kunst zou verbinden met vunzigheid. Waren de naakten wél blijven hangen voor de ogen van de prins? Gender maakt kennelijk nog steeds het verschil.
Wat dat betreft is het jammer dat Women Inc de functie heeft van postmodern vrouwenhuis. Ook deze avond ontbreken jongens en mannen, terwijl La Hollander het ene na het andere ervaringslesje voor beide geslachten oplepelt. Nee, het gaat niet om de grootte van the gun maar om hoe the shooter hem hanteert. En al die attributen zijn echt niet nodig. Zeg iets moois tegen elkaar, gebruik je voice. De zaal hangt aan haar lippen.