Zeg maar frits

Zoals de meeste schrijvende vrouwen heeft ook Hanneke Savenije het uitsluitend over seks (Indiscrete praatjes, uitgeverij Veen) en de betreffende artikelen zijn helemaal zo slecht nog niet, al hou ik persoonlijk niet zo van die hatend-ironische ondertoon: Ach, mannen… Ze kennen de kunstjes… Maar het blijven ezels, die hun voeten niet wassen, en als ze dat toevallig wel doen, steken die voeten meestal in de verkeerde sokken.

Wat kan mij die PvdA-politicus schelen die zo'n jaar of twintig geleden in dienst van de CIA schijnt te hebben gestaan? Ik wil best, uit natuurlijke nieuwsgierigheid, weten wie dat is geweest. Maar het is net als Parool-redacteur Sal Tas, die eveneens voor de Amerikanen werkte, geen kwestie van omkoopbaarheid. Het was veeleer een zaak van politieke overtuiging. De Amerikanen hadden ons bevrijd, dus de Amerikanen hadden gelijk.
Veel interessanter is de identiteit van het Tweede-Kamerlid (even later tot minister gepromoveerd), die al zijn verleidingskunsten jegens zijn interviewster mobiliseerde. Na tien minuten vroeg de man al of hij haar mocht kussen. Nee, even geduld, meneer de volksvertegenwoordiger. De autorisering van het artikel moest met alle geweld tijdens een gezamenlijk ontbijt worden besproken, waarbij het Tweede-Kamerlid zich in korte, openvallende kimono vertoonde, waaronder het onbekommerd uitzicht op een onbedekt geslacht en tien geelgetinte nageltenen. ‘Hoe het afliep? Tot mijn diepe schande moet ik bekennen dat ik het werkelijk niet meer weet’, zegt de schrijfster. Dat kan niet. Dat is ongeloofwaardig. Je kunt al je leven met duizend mannen of vrouwen naar bed zijn geweest, maar de identiteit van kamerlid X, die even later minister werd en heeft geprobeerd je in een korte kimono te versieren, vergeet je niet.
Afgezien van het feit dat ik weet wie het is geweest. Zoveel politici heeft Hanneke Savenije niet geïnterviewd. Haar geheim is bij mij overigens in goede handen. Het schijnt dat zelfs ’s lands politici, ondanks alle uiterlijke schraalheid, zich een soort seksleven permitteren. Laat hen in vrede. 'La vie priveé doit être murée’, zoals de wijze Willem Drees sr. mij ooit leerde, een opvatting die ik mij, deels uit eigenbelang, tot lijfspreuk heb gemaakt.
Inmiddels blijft het, als ik Hanneke Savenije goed begrijp, behelpen met de heren politici. Zij ziet Frans Weissglas nog wel in flagrante delicto, 'als een klein, hijgend, met korte rukjes tegen de benen oprijend kefhondje’. Bij een man als Wim Kok laat, haars bedunkens, het lustgevoel geheel verstek gaan: nette man, een kop thee slobberend alvorens zijn pyjama dicht te knopen. Net zoals Lubbers… Zoals Heerma… Zoals De Hoop Scheffer. De persoonlijke favoriet van Hanneke Savenije is… 'De manier waarop hij elke keer weer tijdens door hemzelf aangezwengelde debatten over de meest heikele onderwerpen een volmaakt verveelde blik op zijn gelaat weet te toveren is werkelijk subliem. De driehoekig opgetrokken wenkbrauwen, het samengeknepen glimlachende mondje, de pedante dictie van zijn stem, de tevreden handbeweginkjes; het begint me meer en meer te prikkelen.’ Zij heeft de betreffende politicus een paar keer hoogstpersoonlijk ontmoet. Uiteindelijk zei hij: 'Zeg maar Frits.’