Menno Hurenkamp

Zeg Mei Li,

Je weet dat linkse types niet aardig voor elkaar zijn. Goed voor de wereld maar niet voor de mensen, het is rot maar waar. Vandaar misschien dat ik onlangs vergat om je uit te nodigen voor een conferentie. Pardon. Waar het me om gaat is het volgende. Ik vernam recent nog eens hoe hard voormalig vakbondsbaas Lodewijk de Waal geprobeerd heeft om te voorkomen dat je op de pvda-Tweede-Kamerlijst zou komen. Oud nieuws, maar het hield me toch weer even bezig – en dus niet omdat links niet aardig voor elkaar is. Het argument dat tegen je pleitte, was namelijk dat je de verkeerde ideeën had. Laat ik nu niet ingaan op jouw door De Waal betreurde sociaal-economische opvattingen. Er is van alles tegenin te brengen. Het gaat me om het woordje ideeën. Als jij de verkeerde ideeën hebt, zou de rest van die kandidaten dan de goede ideeën hebben? Een knagende vraag. Toch nog eens even op de kandidatenlijst van de pvda gekeken.

Stom genoeg blijkt dan dat er ten minste twintig mensen boven jou staan van wie helemaal geen idee te ontdekken is. Sommigen zitten al in het parlement, maar hebben dat – om ongetwijfeld waardevolle redenen – al enige jaren geheim weten te houden. Een verdienste waar we niet kinderachtig over moeten doen. Van anderen op die lijst weet iedereen dat ze in het parlement zitten, maar zie ze maar eens te betrappen op een eigen opvatting. Weer anderen hebben de afgelopen decennia keurig carrière gemaakt in een stukje overheidsgebeuren, zonder ook maar één idee publiek te maken. Wonderlijk dat daar niemand boos over is geworden. En reken maar dat door het veldslagje tussen Bos en Balkenende de pvda nog heel wat zetels van de SP zal afpakken. Zo worden allemaal mensen volksvertegenwoordiger, waar Lodewijk de Waal zich niet over opwindt – laat staan iemand anders.

En wanneer je naar de politieke strijd van de laatste tijd kijkt, treft het ook prima dat zo’n club als de pvda zuinig is met het mobiliseren van wilde types. Een beetje meer of een beetje minder, dat is de vraag. Hamlet on prozac. Met als voorlopig hoogtepunt dat de meest gewilde pvda-wethouder de meest omstreden vvd-minister omhelst. Alsof er nooit een tegenstelling is geweest.

Laat ik dat verklaren. Ons land is de afgelopen jaren niet reusachtig veranderd, maar wel een klein beetje. In beeldspraak: Nederland is wat minder Amsterdam geworden en wat meer Zwolle. Aardiger voor het gewone en minder aardig voor het ongewone, meer oog voor zichzelf en minder voor de wereld, wat degelijker maar ook wat suffer, waakzamer voor gevaar maar minder opmerkzaam voor verrassingen. Nu zal deze verzwolling bijvoorbeeld het cda best bevallen. Maar als die partij dat ‘degelijker maar suffer’ wil claimen als regeringsbeleid, moet men eens uitleggen waar de zorgzaamheid is die ook zo bij het kleinsteedse hoort. Of waarom de ‘Amsterdamse’ pretentieuze nieuwsgierigheid hier is afgenomen, maar het onfatsoen waar de hoofdstedelijke taxichauffeurs model voor staan nog welig tiert. Hoe dan ook is op het lokale niveau zelden plaats voor echte meningsverschillen, vandaar dat ‘een beetje meer of een beetje minder’ een politiek verstandig uitgangspunt is.

Maar bij Zwolle past natuurlijk niet veel gekkigheid, dat zul je inmiddels wel ontdekt hebben. Hals- en beenbreuk dus.