Zelfs de belgische baarmoeder is van slag

‘Belgen verouderen sneller’, kopt De Standaard. De gemiddelde leeftijd van onze zuiderburen stijgt in hoog tempo, aldus hun Nationaal Instituut voor de Statistiek; niet doordat het sterftecijfer daalt, maar doordat het percentage vruchtbare vrouwen ‘de dieperik induikt’. Als weekend-Belg kan ik het niet helemaal beoordelen, maar ik kan me indenken dat het dagelijkse pak schandalen de Belgische vrouwen elke lust ontneemt om nog kinderen te krijgen. Elke ochtend die krantenkoppen die als mokerslagen op je ontwakende rechtsgevoel neerdalen: ‘Ex-minister veroordeeld voor omkoping’, ‘Hoofdinspecteur lid van pedofilienetwerk’, ‘Rijkswacht maakt dossiers zoek’. En elke avond als dagsluiting het tv-optreden van de minister van Justitie, die zijn schandaalvaste brilletje stevig op zijn snotneus drukt en verklaart dat het wederom gaat om een ‘incident’ dat de rechtsstaat niet aantast. Als ik een Belgische eicel was, zou ik ook spontaan de dieperik induiken.

En het kan nog erger. Te oordelen naar de eensluidende berichten die op Belgische parketten en redacties circuleren, staat ons weer een forse ontgoocheling te wachten. Binnenkort zullen we lezen dat Jean-Marc Connerotte, de onderzoeksrechter uit Neufchâteau die ernst maakte met de zaak-Dutroux, niet de soevereine held was waarvoor iedereen hem houdt. Zodra de zaak politieke implicaties bleek te hebben, kreeg hij namelijk ‘assistentie’ van hogerhand. Ongevraagd streken tientallen rijkswachters op zijn bureeltje neer. Zij namen het dossier over en verzamelden met routineuze voortvarendheid zoveel politiek gevoelige informatie over de vertakkingen van het netwerk-Dutroux dat de arme Connerotte versuft achterbleef. Om met een ingewijde te spreken: 'Connerotte zat met een koekje te huilen in een hoekje.’
Als dit verhaal maar half waar is, dan is de publieke opinie vanaf het begin misleid omtrent de ware aard van het onderzoek. Dan is Connerotte ingepakt door een speciaal politieteam dat het onderzoek manipuleerde en dat compromitterende gegevens over hooggeplaatste personen opsloeg met chantagedoeleinden. Misschien zullen we dan ook lezen dat dit politieteam nauwe banden met extreem-rechts heeft. Eén van die connecties is al ontmaskerd: commissaris Yves Zimmer, die assisteerde bij de vervolging van Dutroux. Zimmer werkte rond 1980 al voor de fascistische rijkswachter Dossogne, betrokken bij de Bende van Nijvel en ook verzamelaar van compromitterende gegevens over gezagsdragers.
Dan vallen heel wat puzzelstukjes op hun plaats, zoals het gerucht dat belangrijke getuigen tegen Dutroux met medeweten van het gerecht zijn bedreigd, of de inmenging van de Brusselse procureur-generaal in de zaak tegen Nihoul, Dutroux’ politieke opdrachtgever. Dan dringt misschien eindelijk het besef door dat de grootste vijanden van de rechtsstaat zich tientallen jaren ongestoord in het hart van de opsporingsorganen hebben genesteld. Het is goed dat tal van verwaarloosde Belgische dossiers momenteel onder druk van de volkswoede worden aangepakt, maar de eerste de beste eicel begrijpt dat de grote schoonmaak begint met het uitmesten van de rijkswacht, de diepste dieperik van België.