Zin in agathe

Veel Nederlanders hebben iets tegen de Fransen. Om eens lekker ongenuanceerd te doen: ze zijn chauvinistisch en arrogant en de kaartverkoop tijdens het WK Voetbal deugde ook niet.

Tijdens mijn studie kreeg ik een hekel aan Franse denkers. Om eens lekker ongenuanceerd te doen: ik vond Franse denkers irritant. Als zij wetenschap bedreven (bijvoorbeeld filmsemiotiek), deden ze dat alsof de theorie een lichaam had dat verleid moest worden. Christian Metz, bijvoorbeeld, schreef zinnelijk, erotiserend, tastend. Het denken was voor hem een soort voelen, leek het. Zijn denken streelde de materie, raakte vluchtig aan, koosde, beminde. Erotiserend schrijven, het zal wel een Frans trekje zijn. Men leze bijvoorbeeld Het debuut van Mazarine Pingeot (1975). Inderdaad, de Mazarine Pingeot, de dochter van François Mitterrand. Zelf. Zij heeft kortgeleden haar eerste boek gepubliceerd, jong en intelligent als ze is. Bijna alles is erotiek in dat boek. Wordt erotiek gemaakt. Het debuut is dan ook een roman over de liefde tussen twee jonge mensen. Dat kan geen kwaad, denk ik. Over de liefde en de dood en jonge mensen moet geschreven worden, steeds en steeds weer. Maar liever niet à la Pingeot: Agathe en Victor, studenten, groeien op in het intellectuele milieu van het Quartier Latin (Parijs (Frankrijk)) van nu, ‘met z'n verlokkingen en beproevingen, z'n technofeesten en ecstasy-pillen’ zucht het achterplat. Het lijkt zinloos de Bouquetreeks opnieuw uit te vinden. 'Agathe had zich altijd lelijk gevoeld of op z'n minst onbeduidend; ze was geen mooi kind geweest; de eerste blikken buiten haar familie hadden haar het beeld weerspiegeld van een enigszins onhandig meisje zonder charme; sindsdien bewaarde ze diep in haar hart het beeld uit die eerste spiegel; toch had ze innerlijk ten slotte een ontwikkeling doorgemaakt; het was duidelijk dat mannen haar aantrekkelijk vonden; wanneer een jongen zin in haar had, wist ze dat onmiddellijk met dat speciale gevoel voor die aantrekkingskracht die begeerte weet te verraden.’ Agathe en Victor experimenteren met de liefde, met alle gevolgen. Mazarine Pingeot zoekt het niet in het extreme. Geen perversiteiten, dus, slechts vanilleseks. En zoektochten naar het zelf, het eigen wezen. Mijn goede raad is altijd: nooit jezelf zoeken. Jezelf kwijtraken, daar heb je wat aan. En dan liefst niet op erotische wijze.