POPMUZIEK

Zo intens

Portugal. the Man & Josh T.

Alles uit de kast halen met weinig middelen of juist met veel. Josh T. Pearson is een voorbeeld van het eerste, Portugal. the Man van het tweede. De structureel met zijn geloof worstelende Amerikaanse domineeszoon Pearson zingt met alleen een akoestische gitaar en een paar akkoorden zijn demonen en een stukgelopen huwelijk van zich af. De indrukwekkende verschijning met woeste baard en cowboyhoed bezocht voor zijn existentiële angsten meermalen een spiritueel en orthodox christelijk rustcentrum in Texas. Daar schreef hij ook Last of the Country Gentlemen. Dit sombere en openhartig solodebuut is een zeer persoonlijk verslag van verdriet, schuld en boetedoening. Nummers zijn vaak lang uitgerekt en Pearson begeleidt zijn mooie, diepe stem losjes tokkelend op akoestische gitaar, soms aangevuld met spaarzaam vioolspel of wat piano. De zang doet soms denken aan Jeff Buckley; de sfeer heeft bij vlagen iets weg van Will Oldhams oudere werk. Naar de plaat kan hij zelf niet luisteren, maar zijn ziel blootgeven op het podium gaat hem wel goed af. ‘I’m off to save the world’, zingt hij op opener Thou Art Loosed! monter, maar het is vooral schrijnend leed waar Pearson het publiek in zal onderdompelen. Vermoedelijk geen makkelijke zit op Crossing Border, maar wel een indrukwekkende ervaring in een ongetwijfeld muisstille zaal.
Net zo intens, maar een stuk weelderiger maakt de band Portugal. the Man uit Alaska en Portland nummers die op het podium vaak opgerekt worden tot lange psychedelische rocksongs. Muzikaal bevindt de groep zich ergens tussen Mercury Rev en The Flaming Lips, hoewel minder lief dromerig dan de eerste en minder uitgesproken vreemd dan de tweede. Verder grijpt Gourly ook terug naar Bowie en (latere) Beatles. De platen van de band, die sinds 2004 bijna jaarlijks verschijnen, moeten hun weg naar het grote(re) publiek nog vinden. Daarom staat de band op 24 november ook op het sfeervolle, maar bescheiden podium in de Amsterdamse Bitterzoet. Op In the Mountain, in the Cloud (plaat nummer zeven) combineren ze het hoge popliedjesgehalte van The Satanic Satanist (2009) en de meer elektronische insteek van American Ghetto (2010). Je hoort er onder meer transparante zang, violen, zangkoortjes, rare bliepjes en groezelige gitaarriffs in een fantasierijk en levenslustig geheel. Het is een overtuigende volgende stap en een rijk gevuld album met sterke composities, zonder echt zwakke momenten. Ondanks de overvloed is In the Mountain, in the Cloud ook de meest evenwichtige langspeler. Met de rauwe energie waar de band tijdens optredens om bekendstaat moet dat deze tournee toch kunnen leiden tot een echte doorbraak.

Portugal. the Man, 24 november, Bitterzoet, Amsterdam. Josh T. Pearson 18 november, Crossing Border Festival, Den Haag