Zo waarlijk…

Zo waarlijk helpe mij God almachtig, zweren de meeste getuigen die verhoord worden door de parlementaire-enquetecommissie. Waarmee, kun je je vervolgens afvragen.

Volgens mij zijn een aantal getuigen slachtoffers van dementia praecox, terwijl zij gewoon nog een hoge functie vervullen. Het lijkt me dat de bedrijfsartsen bij de diverse politiekorpsen en openbaar-ministeries hun handen vol zullen hebben aan de herkeuring van een aantal hotemetoten. Dat is mij even ontschoten, dat kan ik mij niet herinneren, nee, zo'n brief ken ik niet, o, heb ik die zelf geschreven?
Andere getuigen hebben last van hun verantwoordelijkheidsgevoel voor hun personeel of hun informanten. Dit kan ik in de openbaarheid niet zeggen, want ik moet mijn mensen beschermen.
Sommige ondervraagden komen vermomd in verband met hun veiligheid, terwijl zowel de georganiseerde criminaliteit als politici weten hoe zo'n man er in werkelijkheid uitziet. Als je daarenboven een bepaalde manier van spreken hebt waarbij je hand voortdurend trommelt of wijst, ben je zo te herkennen, ook al zit je daar als een soort vogelverschrikker.
Het is eigenaardig om te horen wat een rotzooi het was en wat voor ondeugdelijke dingen er gebeurden, maar het raarste vind ik nog dat er een staat in een staat was ontstaan, waarbij een soort cowboys een eigen avonturenroman speelden zonder ooit nog de eigenlijk verantwoordelijke chefs in te lichten. Alles ging mis, maar de jongensdroom ging door.
Gelukkig heb ik geen tijd gehad om alles te zien, maar een ding is zeker. De camera is onbarmhartig, hoeveel mediatraining je ook hebt gehad, er verschijnt een kruis op je voorhoofd als je liegt.