Zonder barry white geen seks

De leer van George Clinton - Dr. Funkenstein - heet p-funk: pure funk. Gaat om het ene echte ding: liefde. Voor die ene speciaal en voor alle anderen tezamen. Inzicht daarin te bereiken middels drugs en seks. Mooie funkmetafoor: uncut - onversneden; pure muziek, pure drugs. Overtreffende trap: de titel van het nieuwe album van de Fun Lovin’ Criminals: 100 % Colombian. Gemaakt op eigen kracht, dus zonder producers of managers van de platenmaatschappij.

Tot zo ver de funk - of niet.
Zomer 1996 werd elke andere versierder achter een microfoon afgetroefd door het geheimzinnige lachje van Huey, de Puertoricaans-Ierse rapper van de Fun Lovin’ Criminals. In maatpak en meestal vanachter een flinke wietwolk rolde hij met zijn maten Fast en Steve de hitlijsten binnen. ‘Stick'em up punk, it’s the Fun Lovin’ Criminal’. De drie lefgozertjes uit 'Nee Yoik’ brachten een merkwaardige mix van hiphop, soul, reggae en punk. Met meesterlijke teksten handelend over de grote gangstarap-clichés: ze beroven hier en daar een bank, gebruiken tussendoor wat dope en zijn continu bezig met het plezieren van dames. De hit 'Scooby Snacks’ is opgebouwd rond samples van Quentin Tarantino’s Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Huey, Fast en Steve wenden Tarantino’s 'nouvelle violence’-filmstijl aan voor hun eigen raps, die vaak even ironisch en vermakelijk als de films zijn. Huey excelleert in 'macho grande style’. Hij heeft het duivelse en geheimzinnige versierderslachje van Jack Nicholson geleend. Hij is zo'n held, hij zingzegt: 'I broke into the White House and never got caught. And I’d be Neil Armstrong if I was an astronaut.’
Stoer, bekt ook lekker. Maar het ultieme bewijs van bekwaamheid zit hem in hoe de rappende macho over vrouwen praat. Precies daar is Huey op zijn best. Graag baant hij zich een weg naar haar 'end zone’. Hij is zo zelfverzekerd, hij nodigt haar uit mee te komen 'back to the lab, with my gift of gab’. Daar mompelt hij, terwijl de muziek even onderbreekt: 'Is this some Kharmic-Chi love thing happening here baby, or what?’
Het succes is wereldwijd. De typische sound wordt verklaard uit het eclecticisme van New York. Op tournee blijkt er toch een probleem. Het zwarte publiek vindt ze te blank en te weinig hiphop. Voor de rest van Amerika zijn ze te Europees en Europa vindt ze wel leuk maar begrijpt niet echt wat ze zo speciaal maakt.
Behalve Nederland. Daar zijn ze het succes van de zomerfestivals. Amsterdam wordt de favoriete hang-out. Geven ze een interview aan een Engels popblad, dan wordt daarvoor speciaal naar Amsterdam gevlogen. Begin deze maand kwam het nieuwe album uit. En waar duiken Huey, Fast en Steve afgelopen week onder? In de Jodenbreestraat te Amsterdam. Bij Bluebird, een van de betere coffeeshops in de stad.
Dus daarom klinkt het nieuwe album zo bedwelmend. Het is de soundtrack van het nieuwe Amsterdam. Langzame, stonede hiphop die bijna r&b wordt. Heel veel humor en zodra het te ver inzakt een dosis funk-punk.
Onweerstaanbaar is de single 'Love Unlimited’, een lofzang op de soulzanger van de eeuwig gedraaide zwijmelnummers. Dat was pas een man. Volgens Huey is Barry White met zijn oneindig diepe stem in staat frequenties te halen die een vrouwenlichaam zo kunnen laten vibreren dat het vrouwen in staat stelt te luisteren naar alle onzin die mannen over ze uitstorten. Als Barry White er niet was geweest, zegt Huey, had niemand van ons ooit seks gehad.
Dat is een filosofie die alleen maar vanuit een Amsterdamse coffeeshop bedacht kan worden.

  • Unkle - Psyence Fiction. Monsterverbond van DJ Shadow, zijn M-Waxbaas James Lavelle en een bijeengeraapt zootje als Mike D., Radioheads Thom Yorke en de bassist van Metallica. Het resultaat levert weinig nieuws op. Maar geen gezeur, dan is het maar alleen aangenaam.
  • Ben Neill - Goldbug. Niet makkelijk te krijgen in Nederland. Zeer geheimzinnig. Jungle die langzaam vervliegt in triphop. Dus een soort drum 'n bass voor op zondagochtend.