Zonder Bernard Henri Lévy geen interventie in Libië

Benghazi - Bernard-Henri Lévy geldt als een veelzijdig man. Afgelopen decennia ontpopte de Fransman zich niet alleen als filosoof, maar ook als romancier, journalist en filmmaker. Recent deed hij ook van zich spreken als diplomaat. Het is zelfs maar de vraag of zonder inmenging van ‘BHL’ überhaupt in Libië zou zijn ingegrepen. Het waren Franse Rafales die zaterdag het bal openden. Maar Lévy gaf de beslissende voorzet.
BHL reisde na het uitbreken van de Libische opstand voor Le Journal du dimanche naar het inmiddels bevrijde Benghazi. Zich onderscheiden van de toegestroomde wereldpers kon hij aanvankelijk niet echt. Dat veranderde toen Lévy op 4 maart een ontmoeting wist te arrangeren met Mustafa Abdeljalil, de president van de inderhaast gevormde Nationale Libische Raad. Nog diezelfde avond belde Lévy vanaf het bordes van het Hotel Tibesti per satelliettelefoon naar Sarkozy. Of die niet bereid was een delegatie van de Raad op het Elysée te ontvangen.
Dat was Sarkozy. Hij had immers nog een appeltje te schillen met Kadhafi, die hem in 2007 vernederde tijdens een bezoek aan Parijs. Bovendien kon de Franse diplomatie wel een opsteker gebruiken na het échec van de Tunesische revolutie. En zo wandelde Lévy een krappe week later met twee afgevaardigden van Abdeljalils Raad het Elysée in. Succes verzekerd: na afloop maakte Lévy namens Sarkozy bekend dat Frankrijk de Raad erkent als legitieme regering van Libië en dat er militaire acties komen om de bevolking van Benghazi te beschermen. Saillant detail: Alain Juppé, minister van Buitenlandse Zaken, vernam het nieuws van journalisten toen hij in Brussel uit de Thalys stapte.
Bij bemiddelen liet Lévy het niet. Toen militair ingrijpen dreigde te stranden in het Brusselse vergadercircuit, voerde hij de druk op. Op 17 maart verklaarde hij op radiozender France Inter dat een no fly-zone niet langer afdoende is tegen Kadhafi’s oprukkende tanks. Nog even en de tricolore in Benghazi 'zal druipen van het bloed van afgeslachte Libiërs’. Dat beeld kwam over. Een paar uur later belde Sarkozy naar Lévy met de mededeling dat hij Juppé naar de VN in New York zou sturen en persoonlijk alle vijftien leiders van de landen uit de Veiligheidsraad zou bellen. Tegen middernacht belde Sarkozy opnieuw. Nu om Lévy persoonlijk van de uitslag van de stemming op de hoogte te brengen. Oftewel: hoe een telefoontje vanaf het bordes van het Hotel Tibesti het verschil kan maken. Al blijft het wat wrang dat uitgerekend daar het hotelpersoneel de groene vlag hees op het moment dat Kadhafi’s tanks Benghazi naderden.