POMUZIEK

Zwaar beladen

EMA

Begin juni gaf Patti Smith met haar band een akoestisch optreden in de Amsterdamse Duif. Wie die avond argeloos de kerk was binnengelopen en haar in de devote ambiance met het devote zitpubliek had zien keuvelen, zou haar grote invloed als stoer rockicoon niet hebben vermoed. Een week eerder toonde PJ Harvey, in haar begintijd net zo extravert en vaak vergeleken met Smith, zich een routineus entertainer tijdens een wat afstandelijk concert in Paradiso. Het subtiele Let England Shake is een hoogtepunt in haar loopbaan en heeft er ook voor gezorgd dat ze haar intense podiumkarakter heeft verruild voor een bedachtzame rol.
Met de ongepolijste en grillige muziek uit haar eerste jaren lijkt Harvey veel invloed te hebben op het solodebuut van de 28-jarige Erika M. Anderson (EMA). Vooral de expliciete teksten en het rudimentaire geluid van Dry (1992) en 4-Track Demos (1993) lijken mede bepalend te zijn geweest voor haar eigen geluid. EMA is ex-gitarist en zangeres van twee in kleine kring bekende cultbands, Amps for Christ en Gowns, geroemd om hun levendige concerten. Zichzelf omschrijft ze als ‘digital media artist en guitar destroyer’. Een mogelijke troonopvolger van Smith en Harvey als ’s werelds stoerste rockvrouw misschien? Waarom niet, ze heeft er het talent, het charisma, de lef en de zeggingskracht voor. Dat blijkt vooralsnog uit het openhartige, onrustbarende en emotioneel zwaar beladen Past Life Martyred Saints.
Het einde van haar relatie met Ezra Buchla (medebandlid van Gowns) is het uitgangspunt voor de negen persoonlijke nummers vol fysiek en psychisch leed. Een die zijn wortels heeft in de indierock van de jaren negentig met de ongepolijste energie, ongrijpbare sfeer en harde, grungeachtige productie. Het is een gedurfde plaat met donkere noise-rock, maar ook met ruimte voor echte liedjes en melodieën. Op opener The Grey Ship komt het in ruim zeven minuten al allemaal samen, spannend opgebouwd, van rustig gitaarloopje tot de onontkoombare herrieclimax. Haar idee om terug naar haar ouders in Zuid-Dakota te gaan heeft ze weer laten varen, maar ze maakt tegen een achtergrond van piano en feedback drone op California wel zegzingend duidelijk wat ze van haar huidige thuisstaat vindt: 'Fuck California, you made me boring/… You rubbed me raw/ You rubbed me wrong.’ Nog directer wordt het op Marked als ze bijna fluistert 'I wish that every time he touched me left a mark.’ Of Butterfly Knife dat klinkt als een meerstemmige duivelsuitdrijving en zelfverminking als onderwerp heeft: 'You cut and fucked your arms up/… In the desert underneath the light/ it’s twenty kisses with a butterfly knife.’ Vooral haar indringende stem en overtuiging maken dat het je raakt.
Ondanks de zware thematiek is Past Life Martyred Saints niet ondoorgrondelijk, want EMA geeft hem ook de nodige lucht. Neem het demo-achtige popliedje Anteroom, de opzwepende gothrock van Milkman of het verraderlijk lief klinkende Breakfast. De combinatie van het ongemakkelijke en toegankelijke maakt dat de plaat tot lang na de apotheose Red Star in je hoofd blijft zitten. Een rauwe tour de force die hoge verwachtingen schept voor de toekomst. Voorlopig hopelijk zonder routineuze of nostalgische akoestische kerkconcerten.

EMA, Past Life Martyred Saints, Label: Souterrain Transmissions/Konkurrent