Zwarte aarde

De oude man wilde van zijn voortuin af. Alles moest eruit en als het leeg was, moesten er bollen in. Heel veel bollen. Tuinmaat Han en ik trokken er een hele vrijdag voor uit, een dag met het mooiste herfstweer wat je maar kan hebben: geen wind, zon en later op de dag een heel zacht regentje. Uit hun krachten gegroeide hortensia’s werden bij de grond afgeknipt, een oude skimmia sneuvelde helemaal. Het was gezellig in het Haarlemse buurtje waar Erik Lucassen ooit angst en beven veroorzaakte. Nu leefde men er niet langer in vrees. Er kwamen honden en katten voorbij, mensen natuurlijk - altijd en overal zijn mensen - en zelfs paarden. Een Fries paard met een meisje erop en een fjordenpaard met een jongen erop. De flagstones vormden na een tijdje een hoge stapel, daar moesten we nog iets op verzinnen. Een grote, stenen kat wachtte op een nieuwe plek. In het huis van de oude man woonden ook een kanarie die Piet heette en van de soort ‘waterslager’ was en een 39-jarige Griekse landschildpad met de naam Juul. Piet 'zeurde’ nogal, als je naar hem keek begon hij te piepen. Dan wilde hij 'iets lekker’, zei de oude man. Juul, vernoemd naar koningin Juliana, trok zich nergens wat van aan, at tergend traag een in stukken gesneden tomaat en trok zich terug in zijn hok, waarvan de deurtjes via een ingenieus systeem achter hem dichtvielen.
Bijna driehonderd bollen stopten we in de grond. 'Klein Keukenhof’, gnuifde de oude man. 'Ik ben heel erg tevreden’, zei hij ook. Tulpen van allerlei kleur, witte en paarse kievietsbloemen en krokussen. De kat kreeg zijn nieuwe plek, aan de straat, met een piramide van flagstones om hem heen, dat bespaarde ons afvoer van de loodzware stenen. Toen het donker was gingen we weg. We zagen de oude man in zijn stoel zitten. Uitkijkend op zijn 'wachttuin’. De hele winter zal hij door de grote ruit vol verwachting naar de zwarte aarde kijken. Daar was het hem om te doen. Zwarte aarde als overbrugging naar een volgend jaar.