Muziek

Zwarte diamant in de sneeuw

MUZIEK CocoRosie

In de documentaire The Eternal Children vertelt Devendra Banhart dat mensen altijd verlangen naar een manier van ‘zijn’ waarin tijd oplost en verdwijnt. Sommigen jagen het na door uit een vliegtuig te springen, anderen door de liefde te bedrijven, te mediteren of door kunst en muziek te maken. Banhart is een van de exponenten van de _freakfolk-_beweging, waar ook Antony, Joanna Newsom en de zusjes Cassidy van CocoRosie toe behoren. Bij het subgenre drijven tekst en muziek sterk op een innerlijk gevoel, en beide komen vaak vrij-associatief tot stand.

Bianca en Sierra Cassidy hebben naar eigen zeggen hun weg in de wereld gezocht via een ongewone ingang. Ze zijn buiten de geijkte samenlevingsnormen opgevoed, maar voelen zich geen buitenstaanders. In ieder geval zijn ze erg kleurrijk en hun wonderlijke muziek lijkt op de wereld van het eeuwige ‘nu’ die Banhart beschrijft.

Ook op hun derde album, The Adventures of Ghosthorse and Stillburn, maken ze vooral gebruik van hun intuïtie. De liedjes zijn geen normale popsongs, maar bevatten veel semi-gestructureerde ritmes, losjes rondzwevende melodieën en zelf opgenomen geluidsverzamelingen. Daarbij maken ze gebruik van piano, speelgoedinstrumenten, beatboxer Tez en niet in de laatste plaats hun eigen stemmen. Die klinken soms als die van zoete jonge meisjes, maar ook heksachtig, gekweld, bozig of als een operasopraan. Bianca omschrijft haar creatieve persoonlijkheid als die van een kind in een preseksuele fase (‘een minder pijnlijke periode waarin je nog niet gehinderd wordt door remmingen’). Dat kenmerkt ook het artistieke proces van CocoRosie. Nummers komen in alle vrijheid tot stand en gaan over regenboogstrijders, zwarte klaprozen en weerwolven – een fantasiewereld, die ondanks vermeende onschuld vaak donker en angstig is: ‘Now that I’m alone/ I feel the lonely brokenness/ Of all the wicked avenues/ I’ve ever sold my love on’ (Animals). Zelf karakteriseren ze de sfeer als een ‘zwarte diamant in de sneeuw’. Soms wordt mistroostigen een steuntje in de rug gegeven, zoals op Sunshine: ‘If you don’t know why you shine/ You have to go into the sun/ You’ll have to go inside.’ Verder maakt het vrolijke Japan duidelijk dat ze niet compleet buiten de dagelijkse werkelijkheid staan: ‘Everyone wants to go to Iraq/ But once they go, they don’t come back.’

CocoRosie bepaalt zelf de grenzen van wat ze tot hun wereld toelaten en wat niet. Ze zijn eigenzinnig, maar niet onwetend. Volgens Bianca is er ‘te lang een gebrek aan romantiek en mythologie geweest’. Dat verklaart misschien hun ontboezemingen over elfjes die ’s nachts ongevraagd het haar van Sierra knippen of over het rondje dat ze elke ochtend boven de stad vliegen. Maar wat maakt het eigenlijk uit dat ze minder naïef zijn dan ze zich voordoen? Wie namelijk met open vizier het universum van CocoRosie binnenstapt, ervaart een ongrijpbare verbeeldingskracht die geen verdere uitleg nodig heeft.

CocoRosie: The Adventures of Ghosthorse and Stillburn (Touch and Go/ Konkurrent). Te zien op Lowlands, Biddinghuizen, 17 t/m19 augustus (uitverkocht)